Begin veertiende eeuw voltooide Dante Alighieri zijn magnum opus. In De Goddelijke Komedie beschreef de Italiaanse dichter de reis van zijn alter ego door achtereenvolgens de hel, het vagevuur en de hemel. Het werk is van grote historische, filosofische en symbolische betekenis en vormde de basis voor talloze boeken, theaterstukken en films.
Inferno, het eerste deel van Dantes meesterwerk, dient als losse basis voor de kleurrijke Colombiaanse allegorie Rains Over Babel. Centraal staat nachtclub Babel in de stad Cali en uiteenlopende personages die zich daar ophouden. Het is echter onbegonnen werk om Alighieri's hoofdpersonen stuk voor stuk te koppelen aan het bonte gezelschap in en rond de nachtclub.
Filmmaker Gala del Sol heeft zich vooral laten inspireren door de complexe thematiek van Inferno, zonder het verhaal en de personages naar een moderne Zuid-Amerikaanse context te verplaatsen. Ze koppelt haar figuren liever aan Bijbelse archetypen. De barman van Babel fungeert als verteller, maar is geregeld volledig afwezig. Het blijkt symptomatisch voor Del Sols aanpak, die zich kenmerkt door grilligheid, extremen en korte aandachtspannen.
Spil van het verhaal is de gokkende La Flaca, in wie de personificatie van de dood te herkennen valt. Het lot van menig leven wordt beslist door het werpen van dobbelstenen. Het personage Dante fungeert als gezant die belast is met het ophalen van zielen die hun aardse bestaan nog niet kunnen loslaten. Timbí, de zoon van de clubeigenaar, bijt zich vast in de zoektocht naar een vermiste zanger.
Hij doet dat samen met een Roma-vrouw die uit Babel is gezet nadat zij een deal probeerde te sluiten vanwege haar zieke dochter. Het roept associaties op met Alighieri's afdaling in de negen cirkels van de onderwereld. Tegelijkertijd maken we kennis met Jacob, zoon van een charismatische maar uiterst conservatieve priester, die zijn ware zelf tracht te vinden in de wereld van drag.
Rains Over Babel laat zich moeilijk in een hokje plaatsen. Dat is op zichzelf verfrissend, maar het leidt ook voortdurend tot ongemak en verwarring. De extravagante personages doorleven complexe emoties, maar het is lastig om werkelijk met hen mee te voelen. Daarvoor is Del Sols toon te wispelturig en ontbreekt het de film aan focus. De personages voegen zich naar hun lot, zonder dat duidelijk is welke ontwikkeling ze doormaken.
Del Sols speelfilmdebuut voelt als een verzameling losstaande concepten, waarbij de morele en emotionele zoektochten van de personages zich in verschillende universums lijken af te spelen. Ze hebben elkaar nodig, maar zitten elkaar tegelijkertijd in de weg. De genderdiversiteit die Del Sol etaleert is op zichzelf prijzenswaardig, maar komt geregeld over als niet-functionele interessantdoenerij.
Dat een filmmaker in deze verwarrende tijden haar nek uitsteekt en wars is van binaire genderrollen en conformisme is een verademing. Del Sols boodschap had echter aan kracht gewonnen wanneer ze die had verankerd in een coherenter verhaal dat de kijker daadwerkelijk weet mee te voeren.
