Een tatoeage op de knokkels van inspecteur Dane Dumars stelt de vraag of hij bij de goeden hoort. Die vraag dringt zich op na de moord op zijn overste, want de FBI vermoedt dat corrupte agenten dit op hun geweten hebben. Met zijn team onderzoekt Dane de laatste tip van zijn gedode leidinggevende over een bergplaats van drugsgeld. Wanneer ze op miljoenen stuiten, neemt direct de dreiging toe. Wie valt te vertrouwen? En wie bedreigt hen via de telefoon terwijl ze het geld tellen?
The Rip raast als een raceauto over elke hobbel in het verhaal. Elk crescendo verhoogt de turbulentie van de onderlinge verhoudingen. Het protocol dat dicteert dat in beslag genomen geld op de vindplek moet worden geteld, draagt bij aan de verdenkingen. De spanning ligt namelijk evenzeer bij de vraag of iemand er met het geld vandoor wil gaan als bij de onbekende partij die het team dertig minuten geeft om op te krassen.
Matt Damon als Dane en Ben Affleck als zijn brigadier J.D. laten op het scherpst van de snede zien dat ze wel vaker met elkaar samenwerken. Ondertussen vormt de oranje-blauwe belichting van de buitenwijk een nevelig decor voor de onvermijdelijke vuurgevechten. Dat de miljoenen voor een puinhoop zorgen, komt ook terug in de wankele camerastandpunten en op cliffhangers hangende montage. Zo blijft lang geheim wie rovers wil pakken en wie dollars wil graaien.
Regisseur Joe Carnahan stuurt van wending naar wending. De film leunt echter dermate op verrassingen dat het geheel goedkoop aanvoelt. Voor wie niet heeft opgelet, wurmen zich flashbacks tussen de ontknopingen. Het goedkope karakter zit ook in een ronkende bas die elk wissewasje in een zaak van leven of dood verandert. Voor de rest vliegen weinig verbeeldend de fucks om de oren in de dialogen, alsof dat de enige manier is om nood te benadrukken.
De achtergrondverhalen van de personages verbinden zich in ieder geval weinig met de spanning. Danes overleden zoontje voelt als een toegift om zijn motivaties te benadrukken. J.D.'s rivaliteit met zijn broer bij de FBI of zijn affaire met de vermoorde hoofdinspecteur komen er bekaaid vanaf. Daardoor raakt de film tonaal uit balans zodra de buit binnen is.
Voor een film die handelt over corruptie houdt Carnahan de institutionele analyse opvallend beperkt. Politiewerk blijkt een ondankbare taak, waar roem noch geld te vangen valt. Desondanks zijn de meeste agenten eerlijk, met uitzondering van een paar rotte appels. Danes tatoeage vormt geen opmaat tot een uitvoeriger behandeling dan dat. Het valt onder de maat nu in de Verenigde Staten slavenpatrouilles terug van weggeweest zijn en corruptie welig tiert. Zo ratelt The Rip een meeslepend, maar kritiekloos politieverhaal af.
The Rip is te zien bij Netflix.
