Een film bij de NPO over de gevaren van fan zijn van internetberoemdheden, dat roept toch de vraag op: wordt dit een film bedoeld voor de jongeren in de film, of toch meer voor bezorgde ouders die hun twijfels over moderniteit graag bevestigd zien? Is Fanboy een overheidscampagne met een moraal, die als een stoomwals over je heen rijdt, of een verrassend, gedurfd verhaal? Uiteindelijk een beetje van beiden.
De vijftienjarige Sem is helemaal idolaat van Wesley, een streamer die het fictieve spel 'Cater-pillage' speelt. Wesley lijkt alles te hebben, Sem is een loser die zijn verjaardagsfeestje niet vol krijgt. Dat verandert als hij bij een conventie 'Makkertje Wesley' betrapt op nogal onhandige uitspraken. Zijn fans zouden geen 'duderinga's' maar 'debiele stalkermongooltjes' zijn. Met die beelden op zak wil Wesley opeens best DJ'en op zijn feestje en daar stopt het niet. Langzaamaan wurmt Sem zich steeds meer het leven van Wesley binnen.
Dat is ook meteen een van de betere aspecten van de film: Sem is geen weerloos kind dat gemanipuleerd en misbruikt wordt door de foute Youtuber, maar er is een stuk meer getouwtrek waarbij niet altijd duidelijk is wie de bovenliggende partij is. Zo is het uiteindelijk niet Sem, maar Wesley die de moraal van de film moet slikken.
Sem blijft de hele film namelijk een wat ongrijpbaar personage. Kylian de Pagter-Colin speelt hem als een enigszins bezeten tiener met een stille frons en vlakke emoties. Het hindert de film dat Sem al op creepy standje 100 lijkt te beginnen en dus wat uit de toon valt met de rest van de cast, die dan nog wel menselijk lijken.
Het personage maakt ook niet echt een ontwikkeling door, in tegenstelling tot Wesley, gespeeld door Ko Zandvliet. Die begint ook overspannen en smijt met glazen schalen, maar wordt gaandeweg de film juist steeds makkelijker om mee te vereenzelvigen. Hij is uiteindelijk ook degene die de kijker echt iets mededeelt, als hij bijvoorbeeld op een bankje bij de kinderboerderij preekt over beroemd zijn. ''Kijken wij naar die schapen, of die schapen naar ons?'' Op het randje van cliché, maar wel leuk gevonden.
Op dat punt is Fanboy allang geen overheidsspotje meer. Het laatste beetje realisme is uitgevaren. Sem herhaalt voor de spiegel dat hij een "trouwe voetsoldaat" is, maar zo werken parasociale relaties niet. Bovendien is het voor een film met als tagline 'wat is echt' nogal pijnlijk dat er een scene is waar Wesley's manager wel praat, maar haar lippen niet bewegen. Ook haar teksten zijn weinig subtiel, zoals wanneer ze na de zoveelste ijskoude beslissing opinieert dat ze ook maar haar hypotheek moet betalen.
Maar na de twist die niet verklapt moet worden, blijkt de film meer een parabel à la The Twilight Zone te zijn, waar alles net even anders werkt. Dat maakt Fanboy echter beduidend leuker, met een zowel verrassend als theatraal einde. Fanboy is daarmee raar op een intrigerende manier. Met iets betere regie had het einde nog meer impact kunnen hebben, maar eigenlijk is het vooral een opluchting dat de film naast preken zich ook bezighoudt met verrassen en vermaken, en daar op best veel momenten in slaagt.
Fanboy is te zien bij NPO Start.
