Het begon allemaal met scenarioschrijver Kevin Williamson, die in de jaren negentig binnen een weekje de eerste versie pende van een meta-slasherfilm. Dat werd Scream, en onder regie van wijlen Wes Craven in 1996 een gigantisch succes. Precies dertig jaar later verschijnt deel zeven, en ditmaal mocht Williamson zelf de regie in handen nemen. Hij doet Wes Craven eer aan.
Neve Campbell is ook weer van de partij als Sidney, nadat het hommeles was bij het vorige deel: de makers van de reboot schreven geen rol voor haar in hun vervolg. Collega's als Jenna Ortega maakten zich hard om Campbell weer erbij te hebben. Dat is gelukt, al wordt Ortega nu zelf overgeslagen. Van tevoren werd al aangekondigd dat een moordenaar uit deel één, Stu, zich plots weer laat zien. Courteney Cox is ook weer van de partij als Gale.
Sidney woont inmiddels met man en drie kinderen in een rustig dorp. Op wat gebruikelijke ouder-puberbotsingen na leidt ze een vredig leven, totdat er weer iemand besluit het roemruchte 'Ghostface'-masker op te zetten en haar komt opzoeken. Alleen lijkt Sidney ditmaal niet het doelwit, maar haar oudste dochter.
Scream 7 zit bomvol verwijzingen naar de allereerste Scream, vanaf de inmiddels traditionele pakkende openingsscène. Die speelt zich af op een iconische locatie, waar een personage samenvat wat hier allemaal heeft plaatsgevonden. De scène is daardoor wat aan de lange kant, totdat Ghostface opduikt en het verdomd spannend wordt.
Verder gaan de verwijzingen van niet te missen naar zelfs voor de superfans subtiel. Zoals dat in de opening een blond meisje naar boven vlucht in plaats van naar buiten (maar de moordenaar staat haar in de weg, dus het is niet omdat ze dom is) - dat gedrag werd letterlijk benoemd in de eerste film. Diverse liedjes van de eerste soundtrack komen weer voorbij, en Marco Beltrami is weer componist.
Een dikke maar flauwe connectie zijn de twee crewleden van Gale: heel toevallig ook het neefje en nichtje van Randy Meeks (het personage dat in de eerste film de regels van de slasherfilm benoemde), die in de tweede helft van de film een krampachtige poging doen om ook deze film meta te maken. Scream 7 werkt vooral tijdens de eerste helft. Qua spanning en horror zakt het, zoals altijd, even in na de opening maar de kennismaking met Sidney en haar gezin is aardig uitgevoerd. De volgende aanslag laat niet al te lang op zich wachten, en het plot verloopt opvallend onvoorspelbaar.
Er zijn veel slashers waarin een personage een deur opent en direct een mes in de maag krijgt. Wijlen Wes Craven was hier op tegen: voer de moordscène op zo'n manier uit dat er enige betrokkenheid is met het slachtoffer; popcornfilm of niet, het is een moord. Kevin Williamson volgt zijn voorbeeld en zorgt dat niemand te gehaast het lootje legt. Dat zorgt automatisch voor langere momenten van geslaagde spanning.
Halverwege is de inspiratie echter op. Het is nog steeds enigszins nagelbijten, maar het verrassende is eraf. Er volgt weer een inkakker doordat Sidney en Gale op onderzoek gaan. Zodra het weer oppikt zijn de moorden nog best creatief (bijzonder gebruik van een biertap), maar het plot bewandelt meer de bekende weg.
In dertig jaar tijd is Campbell gegroeid als actrice. Vanwege haar jonge leeftijd destijds was het haar niet kwalijk te nemen dat haar spel af en toe niet al te best was, maar inmiddels lijkt het acteren een tweede natuur. Cox mag weer lekker de bitch uithangen, al had zij wat scherpere dialogen mogen krijgen. Tussen het jonge grut van de cast zitten geen missers of uitschieters.
Bij het einde begaan de makers dezelfde fout als die van Game of Thrones: men wil volledig onvoorspelbaar wil zijn en verliest daarbij uit het oog wat goed zou passen bij het verhaal. De kans is klein dat iemand de 'wie en waarom' vooraf raadt, doordat dit een slap en onsamenhangend verzinsel is.
Het toestaan van een zwakke motivatie voor de moordenaar is een open deur naar een eindeloze reeks Scream-films. Prima, op het haast onbegrijpelijke deel drie na zijn het altijd vermakelijke (meta-)slashers geweest. Maar een acceptabele verklaring op het einde is wel noodzakelijk, en die lat ligt voor dit soort films om te beginnen al niet bijster hoog. Deel acht is zeker welkom, zolang een conclusie als deze zich niet herhaalt.
