Mensen op de vlucht voor een vuurhaard hebben we al vaak gezien in films. Cineasten zoeken het daarom wat breder, zoals Taylor Sheridan die in Those Who Wish Me Dead een rampenfilm over een bosbrand mixte met een misdaadplot. De Spaanse regisseur David Victori probeert in Cortafuego een andere melange: een verhaal over een naderende vuurhaard én een psychologische thriller. Maar deze zeer interessante insteek kan niet beletten dat de film blijft steken in clichés en een slot dat op veilig speelt.
Mara heeft het zwaar na het vroegtijdig overlijden van haar echtgenoot. In zijn laatste dagen nam de doodzieke man afstand van haar en zocht hij zijn toevlucht in een vakantiehuisje in de bossen. Mara keert na zijn dood, samen met haar dochtertje Lide, schoonbroer Luis, diens vrouw Elena en hun zoontje, terug naar die bungalow voor een opruimbeurt. Maar in de nabijheid hebben vonken van een telefoonmast een brand veroorzaakt en politie en brandweer raden de familie aan om zo snel mogelijk te vertrekken.
Lide vindt de plots aftocht een domper op de bospret. Haar moeder had immers beloofd om paddenstoelen te plukken. Ze besluit daarom op haar eentje het woud in te trekken. Op het moment dat de familie vertrekkensklaar staat, ontdekt Mara de verdwijning. De meest waarschijnlijke plek waartoe het kind zou gaan, is de hut die haar vader zaliger had gebouwd. Maar daar is Lede niet te bespeuren. Mara en Luis vragen hulp aan buurman Santi, die zich vreemd gedraagt. Heeft hij iets te verbergen?
Cortafuego is in de kern een film over rouwen, toch wat het personage van Mara betreft. Zij heeft haar man verloren, maar neemt het hem bijzonder kwalijk dat hij zich in zijn laatste dagen heeft afgezonderd. Bij de start van de film heeft Mara nog niet de tijd gehad om zich over zijn dood heen te zetten en wordt ze, wanneer Lide verdwijnt, opnieuw geconfronteerd met een (mogelijke) tragedie. Dit thema lijkt na in de tweede akte enigszins naar de achtergrond te verdwijnen, maar keert in het slotgedeelte volledig terug.
Het allesverwoestende vuur vormt slechts de achtergrond voor het echte verhaal. Dat begint wanneer Mara de buurman verdenkt van kidnapping of zelfs moord. De bewijzen lijken allemaal in zijn richting te wijzen. Omdat de tijd dringt, worden Mara en Luis overmeesterd door twijfel en paranoia en een moeder zal nu eenmaal alles doen om haar kind terug te krijgen. Regisseur David Victori weet de paniek en onrust efficiënt uit te drukken met nerveus camerawerk en snelle cuts.
Maar Victori is geen Denis Villeneuve, die met Prisoners een gelijkaardige verhaal bracht over wat een ouder in extreme omstandigheden doet om zijn of haar kind levend terug te zien. De psychologische aftakeling van Mara en Luis gaat hier net iets te snel om helemaal geloofwaardig te zijn. Enkel schoonzus Elena lijkt een beetje nuchter te kunnen nadenken, maar haar rol is te beperkt om echt tegengewicht te bieden. Waarom Luis nog erger dan Mara begint te flippen, is niet geheel duidelijk.
Victori ondergraaft bovendien de spanning door middenin de film een overbodige flashback te droppen. Ten slotte mist hij een geweldige kans om de toeschouwer te schokken met een radicaal einde, waarmee hij iets had kunnen vertellen over hoe snel een doorsnee middenklassengezin overschakelt naar extreem gedrag. Maar dat heeft Victori niet gedurfd. Hij speelt op veilig zodat het publiek, dat zich identificeert met Mara en Luis, er geen nachtmerries aan overhoudt.
Wie een vlot, degelijk geacteerd en in enkele scènes spannend psychodrama wil meepikken, zit goed bij Cortafuego. Maar verwacht geen verassingen. Dit is uiteindelijk een brave en niet eens zo originele film die de aanvankelijk beloofde heftigheid snel in de kiem smoort.
Cortafuego is te zien bij Netflix.
