Recensie

The Doors: When You're Strange (2009)

Matige documentaire over The Doors blijft hangen in oppervlakkige ophemeling van Jim Morrison, jarenzestigclichés en een voice-over vol platitudes van Johnny Depp.

door Kaj van Zoelen om 23:39 in RECENSIES
When You're Strange poster
Regie: Tom Dicillo | Cast: Jim Morrison, Ray Manzarek, Robbie Krieger, John Densmore, Johnny Depp (voice-over), e.a. | Speelduur: 87 minuten | Jaar: 2009

Het is de vraag voor wie regisseur Tom DiCillo deze nieuwe documentaire over The Doors, en dan met name Jim Morrison (hoe kan het ook anders), maakte. De hardcore fans zullen het opgegraven beeldmateriaal dat nog niet eerder werd vertoond, graag willen zien, maar zullen verder niks nieuws te weten komen over de band of de bandleider. Johnny Depp gooit er via een banale voice-over het ene na het andere cliché over de jaren zestig uit en uiteindelijk komt de film niet verder dan een halfslachtige mythologisering van Jim Morrison waarvan de betrouwbaarheid verdacht is.

Zo wordt er op een gegeven moment vastgesteld dat Morrison de eerste keer dat hij moest optreden met The Doors zo bang was voor zijn publiek dat hij het niet durfde aan te kijken en het hele concert met zijn rug naar de mensen stond. Even verderop in de film wordt nonchalant beweerd dat Morrison geboren was voor de roem en het podium. Als de filmmakers over zoiets simpels al niet eens consequent kunnen zijn, roept dit de vraag op hoe betrouwbaar de rest van hun verhaal over The Doors is. Sommige livebeelden worden zo gemonteerd dat het niet te zien is of de beelden ook echt bij de liedjes horen. Zo lijken we te kijken naar beelden van het beruchte concert in Miami waar Morrison werd gearresteerd, maar krijgen we niets te zien van de daadwerkelijke arrestatie. Nooit krijgen we een lied in zijn geheel te zien of te horen.

Het verhaal van The Doors wordt door middel van archiefbeelden en familiefilmpjes van 1965 tot de dood van Morrison in 1971 gevolgd. Volgen is echter het verkeerde woord, want na het begin verliest de documentaire focus en wordt het voor de kijkers die niet bekend zijn met The Doors moeilijk om nog goed te begrijpen wat er precies gebeurd is. Ondertussen is de tekst die DiCillo Depp laat oplepelen in een voice-over weinig verhelderend. Op de momenten dat niet het ene cliché na het andere cliché over de jaren zestig en de tegencultuur voorbijkomt, wordt er voornamelijk verteld wat we zelf al kunnen zien op het scherm.

Of er wordt simpelweg maar wat gegokt, zoals tijdens een scène waarin Morrison zich voorafgaand aan een concert onder het publiek begeeft en Depp ons vertelt dat het moeilijk is om te weten wat Morrison op dat moment denkt of voelt en twee nietszeggende suggesties geeft. Het vervelendste zijn echter de vreemde, overbodig ingevoegde scènes uit het psychedelische, enigszins morbide HWY - An American Pastoral, een experimentele, door Morrison zelf gefinancierde film waarin hij liftend door de Verenigde Staten trekt. Een traditionele ‘pratende hoofden’-aanpak met Ray Manzarek, Robbie Krieger, John Densmore en andere betrokkenen was misschien nog wel interessanter geweest. Nu blijft de documentaire steken in platitudes over het tijdperk, de muziek en The Doors.

Gelukkig wordt de zelfkant van Morrisons verslavingsleven niet genegeerd, maar het is wel frustrerend hoe hij wederom op een voetstuk geplaatst wordt terwijl we vooral beelden zien van een Morrison aan de drugs en later de drank terwijl hij er op het podium steeds vaker een potje van maakt. Hoe meer hij wordt beschreven als een goddelijke verschijning, hoe minder daarvan is terug te zien. De kracht van de beelden kan echter niet helemaal ongedaan gemaakt worden, hoe DiCillo ook zijn best doet. Wat hij wel aardig beschrijft – in woord en beeld – is de bijdrage van de drie bandleden aan de muziek. Desondanks raakt het trio ondergesneeuwd in de chaos rondom Morrison en ligt de focus maar eventjes op hen. Wat Morrison nou echt zo bijzonder maakte en The Doors zo belangrijk, blijft enigszins begraven onder de ineffectieve ophemeling van de zanger en de jarenzestigclichés.

3 Reacties

account_circleLog in of registreer om mee te praten.

Weddy Jazza

Avatar

Morrison de eerste keer dat hij moest optreden met The Doors zo bang was voor zijn publiek dat hij het niet durfde aan te kijken en het hele concert met zijn rug naar de mensen stond. Even verderop in de film wordt nonchalant beweerd dat Morrison geboren was voor de roem en het podium.

schrijf geen recensie als je je niet eens even hebt verdiept in de materie. Ongeloofwaardig? Eerder niets vernieuwend. Dat hij zijn eerste concerten het publiek niet aan keek is alom bekend. En dat hij zich later ontpopte in een podium beest ook. Wat is daar ongeloofwaardig aan iemand kan toch zijn plankenkoorts overwinnen?

HaagsPietje

Avatar

Zoals weddy jazza hierboven ook al schrijft: deze recensie klopt van geen kant en staat vol met onwaarheden en halve informatie. Echt super slecht.
Om maar een voorbeeld te noemen...de recensent beklaagt zich over het feit dat het onduidelijk is of we met het Miami concert te maken omdat er niet wordt getoond dat Jim gearresteerd wordt. Als de recensent even wat moeite had gedaan zich in de Doors te verdiepen (wat me niet geheel overbodig lijkt als je een recensie over een aan de Doors gerelateerde documentaire moet schrijven) had hij geweten dat Jim op die bewuste avond nooit gearresteerd is, maar dat hij zich een aantal dagen later na een hetze in de media zelf op het politiebureau is gaan aangeven. De enige keer dat hij op het podium gearresteerd is, was in New Haven.
Zo staat deze recensie vol met halve waarheden en foute info! Leuk hoor, als mensen hun persoonlijke mening geven over een film of documentaire. Smaken verschillen immers. Maar op basis van je eigen gekleurde voorkeuren en zonder de correcte achtergrond informatie kun je zo'n docu nooit in de juiste context plaatsen en wordt je recensie compleet ongeloofwaardig!

Colonel_Kurz

Avatar

Weddy Jazza "Wat is daar ongeloofwaardig aan iemand kan toch zijn plankenkoorts overwinnen?"
Natuurlijk kan dat. De film laat duidelijk zien hoe hij in zijn rol is gegroeid, en dus niet "geboren" was voor het podium, zoals de voice-over beweert.
HaagsPietje "Om maar een voorbeeld te noemen...de recensent beklaagt zich over het feit dat het onduidelijk is of we met het Miami concert te maken omdat er niet wordt getoond dat Jim gearresteerd wordt. Als de recensent even wat moeite had gedaan zich in de Doors te verdiepen (wat me niet geheel overbodig lijkt als je een recensie over een aan de Doors gerelateerde documentaire moet schrijven) had hij geweten dat Jim op die bewuste avond nooit gearresteerd is, maar dat hij zich een aantal dagen later na een hetze in de media zelf op het politiebureau is gaan aangeven. De enige keer dat hij op het podium gearresteerd is, was in New Haven."
Daar heb je gelijk in. In de film wordt wel de suggestie echter wel gewekt dat hij van het podium werd gesleurd door agenten. Die beelden waren blijven hangen en om het kort te houden heb ik daar gearresteerd van gemaakt in mijn hoofd tijdens het schrijven. Excuses.

When You're Strange

acties