In 2016 kwam het polderantwoord op het Amerikaanse strippersucces Magic Mike. Geen enkele Nederlandse filmmaker weet zo goed wat er aanslaat op een jong en romantisch publiek als Johan Nijenhuis. Veel recensenten halen de neus op voor zijn werk, maar Nijenhuis is op zijn gebied een vakman. Die soms zelfs een klein juweeltje aflevert zoals De Beentjes van Sint-Hildegard. Onze Jongens, waarin bouwvakkers professioneel hun kleren uitdeden, werd het zoveelste succesnummer voor Nijenhuis.
Het was al van meet af aan duidelijk dat het publiek niet moest gaan voor diepgravend drama. Maar dat weet je bij Nijenhuis eigenlijk al van meet af aan. Een vervolg kon niet uitblijven, dus togen Jim Bakkum en Juvat Westendorp rechtstreeks van het krachthonk naar Miami. Onze Jongens In Miami vertoonde al tekenen van spreekwoordelijke betonrot. Het zat allemaal net wat minder gelikt in elkaar, ondanks de exotische locaties.
Nijenhuis liet de regie van het uiterst vervelende derde deel - en tevens reboot - grotendeels over aan Aram van de Rest. Het scenario werd geschreven door Michiel Peereboom die naast romkoms veel aan kinderproducties meeschreef. En dat zie je er ook wel aan af, want de scenarist neemt zijn publiek geen moment serieus. Iedereen weet dat een film over bouwvakkers die het op een strippen zetten toch vooral draait om geoliede afgetrainde lijven en een wellustig grotendeels vrouwelijk publiek.
Peereboom vond dat hij onmogelijk voorbij kon gaan aan de veranderde tijdsgeest. Helemaal goed, maar je kunt ook overdrijven. Dus schreef hij psycholoog Daphne, die het woord 'consent' op haar voorhoofd heeft getatoeëerd. Zij rept al meteen over haar afkeer van het objectiveren en seksualiseren van het mannelijk lichaam. Dit lot is immers al eeuwenlang de vrouw beschoren, maar voor mannen gelden kennelijk andere conventies. Het personage loopt zowel fysiek als plotmatig voortdurend in de weg. Aan musicalster Vajèn van den Bosch de twijfelachtige eer om deze rol op haar schouders te nemen.
De boodschap van Peereboom wordt er zo ingeramd dat het uitnodigt om je dumbbells naar het scherm te smijten. Prima dat het punt een keer gemaakt wordt, maar zo veel herhaling zit niemand op te wachten. Ook de term 'me too' valt veelvuldig, wat wordt geïnitieerd wanneer de lichamelijk gortdroge hoofdrolspeler Thijs Boerman tijdens een geïmproviseerde stripact een muzikante pijnlijk ongewenst benadert.
Deze boodschap slaat al het andere en bovenal alle sensualiteit dood. Want jammer genoeg zit ook de rest van Peerebooms film vol gemiste kansen, afgrijselijke dialogen en onaffe verhaallijnen. Boermans David werkt bij hetzelfde klusbedrijf Onze Jongens uit het eerste deel, waar er kennelijk op uiterlijk en niet op vakmanschap wordt geselecteerd. De klussers kunnen wel wat geld gebruiken, want alles lijkt opgegaan aan personal trainers, sportschoolabonnementen en voedingssupplementen.
Veel voorbereiding of training is er niet nodig om David en zijn collega's een act te laten voorbereiden, of we krijgen het simpelweg niet te zien. Binnen no time zijn de spierbundels in staat om een professionele show weg te geven inclusief de clichématige moves. Het realisme, als je hier al van kan spreken, is ver te zoeken. Zelfs de laatste bouwvakker komt uiteindelijk over de brug, want het argument dat hij niet gewaxt heeft - dat doet immers iedere vakman als vast onderdeel van zijn beautyroutine - kan niet lang overeind blijven.
Peereboom gooit licht-dramatische plotlijntjes op, zoals de afstand tussen David en zijn dementerende vader en het huwelijk tussen Davids zus en het personage van eeuwig boybandlid Charly Luske. Deze worden net zo snel afgewerkt als geïntroduceerd. Wanneer aan het eind de rollen worden omgedraaid en David eens echt voelt wat vrouwen doormaken, had Peereboom nou juist wél een echt punt kunnen maken maar laat dit na. Onze Jongens 3 is onder aan de streep maar een korte stripact of drie rijk, barst van de pretenties, maar heeft vooral last van de eindeloze moraal die alle creativiteit en fantasie verpest.
Onze Jongens 3 is te zien bij Netflix.
