De mysterieuze Anne is een vrouw vol geheimen, althans, zo lijkt het. De brunette heeft moeite met het moderne, onpersoonlijke leven en raakt snel overprikkeld. Contact maken met anderen wil ze wel, maar praten doet ze niet. Dat leidt er vaak toe dat mensen denken dat Anne doof is. Om ingrijpende gebeurtenissen uit haar verleden te verwerken, besluit ze alleen op vakantie te gaan naar de zon. Haar verblijf op Lanzarote pakt echter anders uit dan verwacht.
Het Britse drama Signs of Life moet het niet hebben van de sprankelende dialogen en vraagt veel van de kijker. Allereerst omdat er geen enkel woord uit Anne lijkt te komen. Het speelfilmdebuut van acteur en scenarist Joseph Millson is een zware, soms ontoegankelijke kluif. Als regisseur maakt hij het zichzelf en zijn publiek niet gemakkelijk. Wat hij vooral doet, is de zwijgzame Anne contrasteren met babbelende bijfiguren die ongevraagd aan haar tafeltje komen zitten en uitbarsten in banale monologen.
Anne is geen gemakkelijk personage. Niet alleen omdat ze zwijgt, maar vooral omdat ze anderen nauwelijks toelaat. Een glimlach kan er amper vanaf. Ze is introvert in het kwadraat en ontwijkt conflicten. Wanneer luidruchtige jongeren haar nachtrust in het hotel verstoren, doet ze schriftelijk haar beklag. Nadat een van hen haar bedreigt, probeert Anne met haar rolkoffer aan de arm elders onderdak te vinden.
Signs of Life schreeuwt net zo hard om uitleg en duiding als dat Anne zich hult in stilzwijgen. Wat heeft deze vrouw precies meegemaakt? Is ze getraumatiseerd of simpelweg te arrogant om een beleefd praatje te maken? Het zijn vragen waarop de film nauwelijks antwoord geeft. Anne komt uiteindelijk in contact met Bill, een gescheiden vader die alleen op de Canarische Eilanden verblijft en haar zijn gehuurde villa aanbiedt. Ogenschijnlijk uit de behoefte eens iets goeds te doen.
De band die tussen de twee personages ontstaat, blijft onwennig. Anne wekt voortdurend de indruk elke vorm van interactie onaangenaam te vinden. Ze oogt hermetisch afgesloten van de buitenwereld en roept weinig sympathie op. Millson laat het allemaal begaan en houdt zijn kille hoofdpersoon strak in beeld, in de hoop haar langzaam te laten ontdooien.
Aan het einde krijgen we enige aanwijzingen over wat Anne is overkomen, maar de informatie blijft flinterdun en veel te summier. Context ontbreekt, waardoor de impact van deze gebeurtenissen op Anne grotendeels giswerk blijft. Het ongemak dat de film oproept nodigt bovendien niet uit om de leemtes zelf in te vullen. Anne en Bill contrasteren in uitstraling en temperament, maar blijken uiteindelijk gelijkgestemde zielen die zoeken naar erkenning en bevestiging.
Millsons debuut is een onwennige verkenning van menselijke goedheid en het vermogen om je voor anderen open te stellen. Die optimistische boodschap is verpakt in een verlegen film vol onbeduidende vaagheden, die zelden uitnodigen tot een diepere verkenning.
