Zekerheden zijn schaars in het leven, maar een ervan is dat je bij films van Johan Nijenhuis precies weet wat je krijgt. Het maakt niet uit waar de Twentse filmmaker zijn personages mee naartoe neemt, Ibiza, Cuba, Bali of Curaçao, de verliefdheid hangt altijd in de lucht. Plotmatig valt van tevoren feilloos uit te tekenen wie voor wie in katzwijm zal vallen. Met een minimaal verwachtingspatroon en het idee van ongecompliceerd vermaak in het achterhoofd is Verliefd op Curaçao prima te pruimen.
Een verademing is hoe frequent en consequent de castleden met Antilliaanse roots Papiaments spreken, de moedertaal op de Caribische ABC-eilanden binnen ons koninkrijk. Dat soms een Nederlandse tongval doorklinkt, is begrijpelijk en stoort nauwelijks. De kaaskoppen op singlereis komen er minder goed vanaf: zij trekken op het zonovergoten eiland het liefst een kroket uit de muur en blijven hardnekkig geloven in het clichébeeld van de latin lover.
De singlereis vormt de kapstok waaraan de personages hun jas mogen ophangen. Isa Hoes' Merel is het middelpunt. Na de dood van haar man is ze al een eeuwigheid vrijgezel, maar wanneer haar zoon Lars en zijn sexy webcammende verloofde haar op reis sturen, mag Merel vooral niet weten dat het ware doel is haar aan een nieuwe man te helpen. Lars gaat voor de gelegenheid mee en kan het goed vinden met Bella, een undercoverjournaliste die wel brood ziet in een smeuïg artikel.
De locals mengen zich lekker met hun klandizie. Kunstenaar Ozzie hangt bij gebrek aan geld de barman uit, terwijl zijn zwangere zus Louella de vrijgezellenbus bestiert als reisleider. Het zal niemand verbazen dat ook de eilandbewoners zich in de liefdesperikelen storten. Helaas zijn niet alle personages even geslaagd. Kasper van Kooten speelt een vrijgezel die wel wat in Merel ziet, maar die de woorden 'wanhopig', 'onuitstaanbaar' en 'opdringerig' op zijn voorhoofd heeft staan. Overigens alleen zichtbaar als je het enorme bord voor zijn kop even wegdenkt.
Nijenhuis heeft zich overduidelijk laten sponsoren door een grote reismaatschappij, waardoor de merkvermeldingen amper bij te houden zijn. Vooral in de eerste helft bekruipt de angst dat Frank Lammers elk moment in een voice-over een zonvakantie komt aanprijzen. Scenarist Annelouise van Naerssen tekende wederom voor het scenario, maar heeft moeite haar personages te laten ontdekken wat ze eigenlijk willen. Vrijwel iedereen kiest eerst voor een ander, om op het laatste moment te switchen.
Dat is nauwelijks een spoiler, omdat vanaf het moment dat de singles de bus instappen al duidelijk is op welk potje welk dekseltje past. Uiteraard krijgen de personages in de afsluitende akte nog wat tegenslagen te verduren, maar de ontstane plooien worden wel heel vlotjes gladgestreken. Nijenhuis staat nou eenmaal garant voor gelikt formulewerk, maar weet het geheel opnieuw smakelijk in beeld te brengen, al had zijn romantische komedie best iets korter gemogen. De hoge productiewaarde is onmiskenbaar, mede dankzij de gulle sponsoren.
Van Naerssen tracht nog wat diepgaandere thema's in haar scenario te verwerken, zoals de seksuele emancipatie van de vrouw, maar de vraag is of iemand hier werkelijk op zit te wachten. Verder dan aanstippen komt ze niet, waardoor het gissen blijft waarom ze überhaupt de moeite nam. Verliefd op Curaçao is op en top Nijenhuis. Je kunt je bedenkingen hebben bij de inhoudelijke kwaliteit van zijn oeuvre, maar feit blijft dat hij na al die jaren nog steeds volle zalen trekt en aan de lopende band platinafilms scoort.
Een beetje gedurfde variatie is echter meer dan welkom. Het is prettig dat andere culturen worden verkend en meerdere generaties aan bod komen. Isa Hoes straalt een en al zelfverzekerdheid uit en is niet bang om zich letterlijk bloot te geven. Maar waar blijven de queer personages? Het is toch ook bij Johan Nijenhuis inmiddels 2026?
