in Recensies
Update:
Waar zou het horrorgenre toch zijn zonder tieners die domme dingen doen? Toegegeven, in het echt maken ze ook niet altijd de meest verstandige keuze. Maar vaak zijn hun blunders wel ingegeven door begrijpelijke behoeften, hoe basaal ook. In horrorfilms vertonen tieners meestal enkel de behoefte van de makers om het plot op gang te brengen. Whistle vormt daarop geen uitzondering.
In deze film roept een groepje tieners het onheil over zichzelf af door op een oude Azteekse fluit te blazen. Een fluit in de vorm van een schedel welteverstaan, waarin een tekst is gegraveerd die hun schoolhoofd kort daarvoor wist te vertalen als: "Roep de doden op." Een kleine vertaalfout, want in werkelijkheid staat er: "Roep jouw dood op." Vanzelfsprekend maakt dat het niet beter, maar die eerste vertaling zou reden genoeg moeten zijn om het kleinood ver uit de buurt van ieders lippen te houden.
Iedereen die het gefluit heeft gehoord zal binnen enkele dagen sterven. En wel op de wijze waarop ze normaal gesproken later in hun leven zouden zijn gestorven. Dus iemand die voorbestemd was te sterven in een brand, vliegt spontaan in de hens, zelfs al staat hij onder de douche. Iemand die als veertiger zou zijn omgekomen bij een bedrijfsongeval waarbij zijn arm in een machine verstrikt raakt, wordt nu als tiener ineens uit elkaar getrokken, ook al is die machine nergens te bekennen.
Een leuk idee, dat vooral dient als kapstok voor enkele creatieve sterfgevallen. Whistle mikt dan ook niet zozeer op enge situaties, maar gaat vooral voor inventief horrorspektakel. Daardoor dringt de vergelijking zich op met de Final Destination-reeks, waarbij Whistle aardig leentjebuur speelt. Ook hier is sprake van een onvermijdelijk lot, dat van de personages wat creatief denkwerk vereist. Alhoewel, creatief? Om te ontsnappen aan de dood worden zowaar twee oplossingen uit de eerdergenoemde reeks van stal gehaald.
Waarom zo'n dodelijke fluit bestaat, is een vraag waar je maar beter niet te lang over nadenkt. De Azteken hadden misschien wat aparte gewoonten, maar vrijwillig een gruwelijke voortijdige dood sterven behoorde daar vermoedelijk niet toe. Om zo'n mal concept serieus te kunnen nemen, helpt het als alles daaromheen enigszins hout snijdt. Whistle niet lijkt verder te hebben gedacht dan het horrorplot. Al het andere lijkt haast ter plaatse te zijn bedacht.
Vooral in de eerste helft zitten meerdere scènes met stroeve, uitleggerige dialogen en een bevreemdend onrealistische uitwerking. Zo moet het groepje tieners vanwege een geforceerd conflict nablijven, maar al na een paar minuten besluit hun schoolhoofd dat ze in plaats daarvan maar gezamenlijk thuis een opstel moeten gaan schrijven. En dus zit het gezelschap de volgende scène bier te drinken rondom een zwembad, want kennelijk is dat hoe je een opstel schrijft.
Na afloop van het zwemfeestje vragen personages elkaar meermaals of ze elkaar de volgende dag weer zien. Hoezo, het is toch gewoon een schooldag? Ze gaan allemaal naar dezelfde school, dus natuurlijk zien ze elkaar de volgende dag. Dat is geen afspraak, gewoon verplichting. Wanneer twee van hen de volgende ochtend op school arriveren, is daar een herdenkingsdienst voor een net overleden personage al in volle gang. Ze waren nergens van op de hoogte en het lijkt er ook niet op dat ze te laat zijn voor hun beoogde les. Zijn de makers van Whistle nooit naar de middelbare school geweest?
De ouders van de tieners zijn ook opvallend afwezig. Hoofdpersoon Crys woont na de dood van haar vader onder hetzelfde dak als haar neef, maar diens ouders zien we nooit. Kleine moeite om die een paar momentjes met haar te geven, al was het maar om te laten zien hoe dit gekwelde muurbloempje moet wennen aan haar nieuwe situatie. Het voelt alsof het beperkte budget de makers ertoe dwong te besparen op acteurs. En op sets; het enige wat we van Crys' nieuwe woning zien is haar slaapkamer.
Door dat gebrek aan geloofwaardigheid in alledaagse zaken wordt de dreiging nooit voelbaar en zijn de personages louter pionnen die om de zoveel tijd een gruwelijk lot ondergaan. Puur vanwege een domme handeling waarvoor nooit enig begrip wordt gecreëerd, terwijl dat met een beetje moeite best had gekund. Zie bijvoorbeeld Talk to Me, dat onvoorzichtigheid voor bovennatuurlijke zaken slim koppelde aan de hedonistische kant van het tienerbestaan. In vergelijking met dat ruwe Australische pareltje is Whistle wel erg Hollywood: alles in dienst van de gimmick, inclusief de personages.
Op de momenten die ertoe doen is Whistle geen onaardige horrorfilm. Eén moment springt er zelfs uit als bijzonder creatief. De kans is klein dat je dit jaar iemand op beeld zult zien sterven op een wijze die hieraan kan tippen. En hoewel veel elementen iets te vertrouwd aanvoelen, is het concept net onderscheidend genoeg. Jammer alleen dat de uitvoering van veel basiselementen zo klungelig aandoet.
Er zijn tot nu toe zes Final Destination-films verschenen (een zevende is in de maak) en het valt niet uit te sluiten dat ook Whistle het startpunt zal zijn van een langlopende filmreeks. Daarvoor is het concept herbruikbaar genoeg. Alleen begon de Final Destination-reeks met wat uiteindelijk een van de beste delen zou blijken, terwijl Whistle qua niveau eerder te vergelijken valt met Final Destination 3: aardig maar weinig verheffend. Beschouw deze film dus gerust als blauwdruk voor een eventuele vervolgfilm die het uitgangspunt beter benut.
