Recensie

Inside Llewyn Davis (2013)

Een grauwe zwerftocht van de gebroeders Coen door de folkscene in New York begin jaren zestig.

Beste filmliefhebber,

Wij zien dat je een adblocker gebruikt. Dit vinden wij jammer, want FilmTotaal is dankzij onze advertenties gratis toegankelijk. Graag willen we je vragen een uitzondering te maken voor FilmTotaal. Hoe je dat moet doen lees je hier.

M.v.g FilmTotaal

door Kaj van Zoelen om 20:36 in RECENSIES
Inside Llewyn Davis poster
Regie: Ethan & Joel Coen | Cast: Oscar Isaac (Llewyn Davis), Carey Mulligan (Jean), Justin Timberlake (Jim), John Goodman (Roland Turner), e.a. | Speelduur: 105 minuten | Jaar: 2013

De gebroeders Coen zijn een begrip in het internationale filmlandschap. Hun namen staan bijna altijd garant voor kwaliteit en komedie. Kwaliteit ontbrak alleen tijdens een twee films tellend dipje vorig decennium. Komedie is eigenlijk altijd wel aanwezig, hoewel een deel van hun oeuvre duidelijk serieuzer van aard is. Hun nieuwste, Inside Llewyn Davis, kan tot dit selecte gezelschap van ernstige films worden gerekend. Het leverde hen wel de Grand Prix in Cannes op.

Niet dat er niets te lachen valt, dat zal waarschijnlijk (gelukkig) nooit gebeuren in een Coens-film, maar humor voert verre van de boventoon in deze zwerftocht door de straten van Greenwich Village begin jaren zestig. Deze buurt van Manhattan stond toen bekend als het thuishonk voor vele folkmuzikanten, waar muzikanten uit het hele land op afkwamen om in de lokale clubs te spelen. Een nog onbekende Bob Dylan was er ooit één van. De cover van diens tweede album (The Freewheelin' Bob Dylan) - of beter gezegd: de grijze winterse straat op de achtergrond - was een belangrijke inspiratie voor Inside Llewyn Davis.

Dat beeld vormt het decor voor het (plotloze) verhaal en bepaalde het visuele palet van de cinematografie van Bruno Delbonnel, die op de grauwe kleuren na niet echt een opmerkelijke visuele stijl heeft. De afwezigheid van Roger Deakins, de vaste cameraman van de Coens die verplichtingen had voor Skyfall, is dan ook een fikse aderlating. Hij is namelijk wél in staat om visuele inventiviteit en originaliteit mee te geven. De grijsgrauwe stijl zorgt ervoor dat deze nieuwe Coens-film een koud uiterlijk en kille sfeer heeft die past bij het winterse New York maar niet zo fijn oogt als gebruikelijk is voor de gebroeders.

Llewyn Davis is een folkzanger wiens muziek nauwelijks tot geen geld oplevert. Elke avond slaapt hij op een andere bank in het appartement van een vriend of kennis. Hij is dolende, op allerlei manieren. Zijn zoektocht door het leven heeft geen herkenbaar doel, en zelfs als hij een bewuste keuze probeert te maken gaat dat mis of vindt hij enorme, ontmoedigende obstakels op zijn pad. Dit vertaalt zich in veel shots waarin Llewyn eenzaam door de straten van New York dwaalt, en op een gegeven moment zelfs daarbuiten. De specifiek gekozen oude folkliedjes die worden opgevoerd in de film zitten vol verwijzingen naar reizen en vooral zwerven, weggaan of juist naar het niet willen gaan.

Zoals de filmtitel (eveneens de naam van Davis' enige soloalbum ) al suggereert, is Llewyns reis eigenlijk een innerlijke. Het is een trektocht door de ziel, waarin hij, zoals dat heet, zichzelf meerdere malen tegenkomt. En een kat. Die Llewyn soms een doel lijkt te geven, en daarmee heel wat vragen oproept over een mogelijke betekenis. Maar misschien is het gewoon maar een kat. De Coens laten zoveel mogelijk open, zoals ze de laatste jaren gewoon zijn. Dat past goed bij zo'n doelloze zoektocht, maar met wat meer humor en visuele zwier (die je ook van hen zou verwachten) was de film allicht iets prettiger te verteren geweest. Er ontbreekt letterlijk en figuurlijk enige kleur waardoor Inside Llewyn Davis net zo makkelijk wegglijdt als Llewyn Davis zelf.

4 Reacties

account_circleLog in of registreer om mee te praten.

tk1989

Avatar

Bijzonder hoe ik het met vrijwel niets van de recensie eens ben, maar m wel hetzelfde aantal sterren zou geven (vier dus). Heb 'm kunnen zien tijdens AFW en het was zeker geen knaller, maar ik heb me toch zeer zeker vermaakt met de heerlijke muziek en prachtige beelden. Gelijk bij het eerste shot en de daarop volgende scene zat ik met kippenvel te kijken, genietend van de cinematografie en de muziek. Nee, het is geen Coen-klassieker (hij zakt bijvoorbeeld wat weg wanneer John Goodman in beeld komt) maar toch een erg fijne film voor de wintermaanden met zeer sterke acteerprestaties en leuke humor. Dan maakt mij niets uit dat er eigenlijk niets gebeurt.

fabianmelchers

Avatar

Ik vind Bruno Delbonnel wel degelijk een opmerkelijke visuele stijl hebben. Vergelijk Amelie, Harry Potter 6 en Faust (3 compleet verschillende films) maar eens met elkaar.
Oja, en er had natuurlijk wel iets over de prachtsoundtrack gezegd mogen worden ;)
Verder mooie recensie hoor :)

Colonel_Kurz

Avatar

Nou ja, hoe divers die films zijn zou toch juist niet per se een teken van een eigen stijl zijn? Daarentegen is er wel duidelijk een lijn te trekken tussen de stijl van die drie films en ander werk van de desbetreffende regisseurs, zeker bij Sokurov en Jeunet. De stijl van die films zou ik niet per se toe willen schrijven aan Delbonnel. Inside Llewyn Davis wel, en deze stijl deed me denken aan die van HP6, maar wat is er zo opmerkelijk aan qua stijl behalve dan dat er een filter overheen is gegoten?

tk1989 "Gelijk bij het eerste shot en de daarop volgende scene zat ik met kippenvel te kijken, genietend van de cinematografie en de muziek. Nee, het is geen Coen-klassieker (hij zakt bijvoorbeeld wat weg wanneer John Goodman in beeld komt) maar toch een erg fijne film voor de wintermaanden met zeer sterke acteerprestaties en leuke humor. Dan maakt mij niets uit dat er eigenlijk niets gebeurt."
Tja, dat kippevel en die humor miste ik dan juist een beetje denk ik. En juist het gedeelte met John Goodman vond ik dan weer het boeiendst, denk ik.

tk1989

Avatar

Colonel_Kurz "Tja, dat kippevel en die humor miste ik dan juist een beetje denk ik. En juist het gedeelte met John Goodman vond ik dan weer het boeiendst, denk ik."


Toch wel leuk dat iedereen om andere redenen deze film lijkt te kunnen waarderen. Dat is denk ik ook wel een Coen-signatuur; iedereen aanspreken en toch een eigen stijl en humor hanteren.

Inside Llewyn Davis

acties