Recensie

Demain Tout Commence (2016)

Half komedie, half drama, maar nergens een mooie mengelmoes van beide genres.

door Frank Stol om 23:36 in RECENSIES
Demain tout commence poster
Regie : Hugo Gélin | Cast : Omar Sy (Samuel), Clémence Poésy (Kristin), Antoine Bertrand (Bernie), Gloria Colston (Gloria), Ashley Walters (Lowell), Clémentine Célarié (Samantha), e.a. | Speelduur : 118 minuten | Jaar : 2016

Soms krijgt een onenightstand een staartje. In Demain Tout Commence is het playboy Samuel die onverwacht wordt herinnerd aan een eenmalig seksueel avontuurtje. Hij krijgt de schrik van zijn leven wanneer Kristin uit Engeland bij hem op de stoep staat en hem even fijntjes meedeelt dat hij vader is geworden. Net zo snel als dat ze gearriveerd is, is de blonde vrouw ook weer met de taxi richting het vliegveld vertrokken. In alle consternatie heeft ze de drie maanden oude baby bij Samuel achtergelaten.

Maar Samuel laat zich niet zomaar opzadelen met baby Gloria en besluit Kristin achterna te reizen naar Londen. De zoektocht naar de moeder van het kind heeft heel wat voeten in de aarde, al was het maar om het droge feit dat Samuel de Engelse taal niet machtig is. Dat levert een hoop linguïstisch gestuntel op, maar gelukkig voor hem wemelt het in Groot-Brittannië van de Franssprekende personages. Op dit moment is ook duidelijk uit welke hoek de meeste grappen moeten komen; het belachelijk maken van Engelse inwoners en hun tradities lijkt de prioriteit te hebben. Om het niveau aan te geven: een personage dat het woord 'beaucoup' verkeerd uitspreekt, krijgt geen waardering voor zijn poging tot Frans spreken, maar wordt schaamteloos uitgelachen.

In die hoedanigheid voert Demain Tout Commence een hoop ergerniswekkende figuren op, die stuk voor stuk uit een trommel met clichés zijn opgevist: de ober is een kakkineuze vent, de schooldirectrice een stijve trut en de regisseur van een Engelse hitserie een doorgedraaide schreeuwlelijk. Maar zo mogelijk nog irritanter zijn de figuren die dichter bij Samuel staan. Zo loopt Samuel op een roltrap letterlijk een homoseksuele televisieproducent tegen het lijf, die gedurende de hele film niets anders doet dan opzichtig knipogen naar alle (vrijgezelle) mannen die hij tegenkomt. Dat soort overdreven stereotypes horen niet thuis in een familiekomedie, die zwaar tegen het melodrama aan leunt.

Duidelijk is dat de makers van Demain Tout Commence het kunstje hebben afgekeken van het succesvolle Intouchables, waarin de goedlachse Omar Sy ook de hoofdrol voor zijn rekening nam. Een intermenselijke relatie met een pijnlijk tintje, dat zowel voor een lach als een traan zorgt. Maar zo goed mengen humor en leed niet in de film van regisseur Hugo Gélin. Op het moment dat moeder Kristin halverwege de film haar rentree maakt, schiet het scenario in borderlinemodus: het ene moment is het verhaal heel droevig, het volgende moment heel vrolijk. Het resultaat is teleurstellend. Half drama, half komedie, maar nergens een mooie mengelmoes van deze twee genres.

Gelukkig kunnen de makers bogen op de charmes van zijn sterke hoofdrolspeler. Omar Sy is prima op zijn plaats als een volwassen kleuter die moet leren omgaan met verantwoordelijkheid en het kersverse vaderschap. Zijn olijke kop met hagelwitte tanden dragen bij aan zijn plezierige spel. Zelfs de inrichting van het huis moet het kinderlijke enthousiasme van Omar Sy's personage onderstrepen. Grote Playmobil-poppen, een wand vol met legostenen en een glijbaan die uitmondt in een ballenbak midden in de woonkamer: niets lijkt te dol voor deze vrolijke vader.

De boodschap dat plezier en verantwoordelijkheid hand in hand kunnen gaan, was in dit geval voldoende geweest. Maar jammer genoeg raakt Demain Tout Commence gaandeweg steeds verder kopje-onder in een maalstroom aan verschillende ideeën. Om onverklaarbare redenen vonden de makers het nodig om vlak voor het einde nog een tweetal plotwendingen ertegenaan te gooien. Het is een halfslachtige en ijdele poging om de film van méér dramatisch gewicht te voorzien.

5 Reacties

account_circleLog in of registreer om mee te praten.

Film123

Avatar

Wat een zure recensie, niet geschreven over de belangrijke aspecten van deze film. Het was een prachtige en inspirerende film over angst, liefde en ouder-kindrelaties.

Litening

Avatar

Ik sluit me aan bij de vorige reactie op de recentie. De film is meesterlijk gespeeld en sleept je mee in het verhaal, de emoties en de blijk van liefde van de vader.

Ook de plotwendingen aan het eind zijn niet te classificeren als een "ijdele poging om het plot van meer dramatisch gewicht te voorzien". Zij brengen de hele manier waarop de vader zijn dochter opvoedt en hoe hun relatie is in een nader perspectief.

Film is absoluut aanrader voor wie van goed acteerwerk houdt en wie en zich door een film wil laten emotioneren.

Betje55

Avatar

De schrijver van deze recensie heeft er kennelijk niets van begrepen. Dat hij bijzonder humoristische voorvallen in Londen ziet als ‘het belachelijk maken van de Engelse inwoners’ heeft meer te maken met een verwrongen geest van de recensist als met de bedoeling van de film. Dat heet ‘Humor’ meneer! Zo ook heeft niemand het lachen om ELKAARS uitspraken van een vreemde taal gezien als ‘schaamteloos’. De schrijver heeft misschien tijdens de film te veel op zijn Smartphone zitten kijken naar wat slechte tweets ofzo. Hoe kan hij DIT hebben gezien in het lachen om elkaars gestuntel. (‘Humor ist, wenn man trotzdem lacht’…. Om ook maar eens een woordje over de grens te spreken)
Bij de omschrijving van de karakters in de film als ‘ergerniswekkend’, viel ik helemaal van mijn stoel. Deze omschrijving is totaal tegenovergesteld aan de omschrijving die de personages verdienen, en zoals het gros van de bioscoopbezoekers ze hebben ervaren. Wellicht is deze recensist meer liefhebber van minder diepgaande films als Batman of knullige actiefilms met veel geschiet en geweld.
Hier gaat het om emotie. Weet u nog wel? Dat spul dat je voelt in je lijf en je hart en wat nogal wat mensen (tot tranen toe) beroerd.
De film laat je lachen en huilen, staat bol van fijne humor en meeslepend drama. Alles in de juiste proporties. Dat je, ondanks vage vermoedens telkens wordt afgeleid van het bittere einde en niet aan ziet komen waar de film uiteindelijk op uitkomt vind ik meesterlijk gedaan en grijpt iedereen aan. Ik heb de film nu twee keer gezien en beide keren was ik emotioneel bijzonder aangedaan. Ook bleef, beide keren de hele zaal in stilte achter tot de aftiteling helemaal was afgelopen. Dit heb ik nog nooit meegemaakt.
De film maakt heel veel indruk op heel veel mensen die nog weten wat emotie is.

Ivellekoop

Avatar

Deze recensent heeft wel heel selectief gekeken. Ja, het miegelt van de vloeiend frans sprekende Engelsen maar die worden niet uitgelachen. Samuels gebrekkige Engels werkt juist de gehele film op de lachspieren. Die drie seconden wanneer Samuel de man, aan wie hij een hekel heeft, uitlacht zijn juist komisch omdat hij zelf zo beroerd Engels spreekt. Een recensent die die grap niet ziet, heeft met een vooroordeel zitten kijken. Verder vind ik de combinatie humor en drama in deze film wel heel sterk. Ondanks alle cliches en onbeantwoorde vragen (wat mankeert Gloria eigenlijk?) zaten velen met tranen in de ogen vanaf de scene in de rechtbank tot het einde. Bij een mindere acteur was dit wellicht te melodramatisch geworden. Maar Omar heeft ons dan al zo meegenomen in de wereld van Samuel dat alle reacties en emoties volkomen natuurlijk en hartverscheurend zijn. De (uitverkochte) zaal was volkomen stil na afloop. Een echte aanrader.

ManuVanhaverbeke

Avatar

Uiteraard, beste recensent, u laat de reacties van de 'kenners' hier niet aan uw hart komen, want u hebt volkomen gelijk. Of neen, niet helemaal, want volgens mij had u hem volledig mogen afkraken, wat dichter bij de correcte interpretatie van dit misbaksel had gelegen.

Demain tout commence

acties