Recensie

Tulipani (2017)

Mike van Diem is gelukkig terug met een weergaloos magisch verhaal over een Zeeuwse boer in Italië.

Beste filmliefhebber,

Wij zien dat je een adblocker gebruikt. Dit vinden wij jammer, want FILMTOTAAL is dankzij onze advertenties gratis toegankelijk. Graag willen we je vragen een uitzondering te maken voor FILMTOTAAL. Hoe je dat moet doen lees je hier.

M.v.g FT

door Arjan Welles om 22:14 in RECENSIES
Tulipani: Liefde, Eer en een Fiets poster
Regie: Mike van Diem | Cast : Gijs Naber (Gauke), Ksenia Solo (Anna), Giancarlo Giannini (Caterella), Lidia Vitale (Immacolata), Donatella Finnocchiaro (Chiara),, Giorgia Pasotti (Piero), Anneke Sluiters (Ria), e.a. | Speelduur: 90 minuten | Jaar: 2017

De loopbaan van Mike van Diem is een aparte. Na het succes van de literatuurverfilming Karakter, waarmee hij een Oscar in de wacht sleepte voor Beste Buitenlandstalige film, zou je denken dat de wereld voor hem openlag. Vreemd genoeg werd het daarna stil rondom Van Diem en stortte de regisseur zich op het filmen van reclames.

Twee jaar geleden vierde hij zijn rentree met het charmante en eigenzinnige De Surprise. Daarmee maakte hij voor het eerst in achttien jaar weer een lange bioscoopfilm. Wat zou hij hierna gaan doen? Zou het weer stil worden rondom het filmtalent? Gelukkig zijn deze vragen vlot te beantwoorden. Met het grotendeels in Italië geschoten Tulipani toont Van Diem aan het nog steeds in de vingers te hebben.

1
Zijn derde heeft als ondertitel Liefde, Eer en een Fiets meegekregen. Dit dekt dan ook gelijk de lading en verenigt ook nog eens de belangrijkste elementen, waaronder de Hollandse nuchterheid en de Italiaanse passie. In een aantal tijdslagen wordt het verhaal van de Zeeuwse Gauke uit de doeken gedaan die na de watersnoodramp van 1953 een nieuw bestaan in Italië probeert op te bouwen. En zoals Hollanders dat nu eenmaal doen is het de tweewieler die de boer de grens over brengt.

Een leven in Zuid-Europa is flink wennen, maar dat geldt voornamelijk voor de Italiaanse dorpsbewoners die een vreemde eend in de bijt bemerken. Gauke fietst zo'n beetje letterlijk tegen een vervallen boerderij aan die hij met wat handjeklap op de kop weet te tikken. Hij verbouwt het pand en begint een tulpenkwekerij. De bloemen vinden gretig aftrek bij de bevolking.

Maar er is nog een hele geschiedenis aan vast te knopen. Hierin speelt de jonge Anna een hoofdrol. Tulipani begint met een kluchtige scène waarin ze het ziekenhuis in wordt gereden. Een politierechercheur probeert te achterhalen wat er gebeurd is. Later verlaat ze het Montreal van de jaren tachtig voor een buitenlands avontuur.

Voor een op papier zo'n complexe aanpak heeft Van Diem het de kijker wonderwel gemakkelijk gemaakt. Gehussel met tijdslijnen maakt het er vaak niet makkelijker op, maar in het geval van dit stamppot-spaghettidrama geeft het juist inzicht in het inwerken van het verleden op het heden. Rondom Gauke wordt een mythisch beeld opgetrokken, dat nog eens versterkt wordt door magisch-realistische elementen die Van Diem erin gooit.

Wie krijgt het nou voor elkaar om in een grond waar niets mee te beginnen valt tulpen te kweken? De kleurrijke bloemen steken fel af tegen de warme aarde- en okertinten die het oogstrelende camerawerk heeft opgeleverd. Hier komt Van Diems ervaring als reclamemaker sterk naar voren. Hij weet niet alleen de personages te verleiden voor de mooie tulpen, de liefde en de lust, maar ook het publiek dat na het zien van Tulipani subiet een reisje naar Italië wil boeken.

In dramatisch opzicht ligt het accent op een tweetal gebeurtenissen die elkaar haast synchroon opvolgen. Scenarist Peter van Wijk drukt er de lotsbestemming van Gauke mee uit. Sommige dingen gaan nu misschien zoals ze gaan, maar dat betekent niet dat je het lot of het toeval niet een handje zou kunnen helpen.

Sympathiek naast het spel van hoofdrolspeler Gijs Naber is de interactie van zijn personage met een jongetje uit het dorp en de wijze waarop Gauke de boel in Italië op stelten zet, terwijl hij zich tegelijkertijd zo veel mogelijk aanpast aan zijn nieuwe omgeving. De spanning komt van een vete met de lokale maffia.

Tulipani speelt zich af en is opgenomen in Puglia, in de hak van de laars die Italië vormt. De openingsfilm van het Nederlands Film Festival is een hartstochtelijke zoektocht naar geluk en liefde, waarbij uiteenlopende elementen naadloos in elkaar overgaan. Het is na De Surprise bovendien een nieuwe inspanning van Mike van Diem om de dagelijkse sleur te doorbreken met het kleine wonder dat het leven kan zijn.

6 Reacties

account_circleLog in of registreer om mee te praten.

23VDV23

Avatar

Gisteren gezien en ik vind dit een bizar hoge score. 3 sterren was mijns inziens meer op z'n plek geweest. Elders zie ik recensies met 2 sterren en ook dat vind ik niet geheel onbegrijpelijk. Een totaal onevenwichtig scenario, met aantal scènes die op zichzelf best aardig zijn, maar tezamen een onsamenhangend en ietwat ongeloofwaardig geheel vormen met een afgeraffeld einde. De sfeer en beeldvertelling van Van Diem zijn larger than life op een aangename manier en bevestigen wederom dat hij vaker een film mag maken. Maar de verhaalstructuur blijft rommelig en de personages door wiens raamvertelling wij het verhaal tot ons krijgen zijn niet meer dan dat: mensen zijn ons een verhaal vertellen. Nou weet ik dat Mike van Diem later in dit project is ingestapt, maar voor een maker die sinds Karakter 18 jaar wachtte tot hij een scenario had dat hem aansprak vind ik juist het scenario bijzonder slordig.

Master Of Films

Avatar

23VDV23 "Nou weet ik dat Mike van Diem later in dit project is ingestapt, maar voor een maker die sinds Karakter 18 jaar wachtte tot hij een scenario had dat hem aansprak vind ik juist het scenario bijzonder slordig."
Heb je het nou over De surprise (2015)?

23VDV23

Avatar

@Master of Film: Ja, sorry, wat krom geformuleerd: De Surprise was twee jaar geleden zijn eerste film in 18 (dacht ik) jaar. Daar gaf hij duidelijk bij aan dat hij na Karakter en wat Hollywood projecten die stuk liepen eigenlijk gewoon nooit meer een scenario tegen kwam waar hij het warm van kreeg. De Surprise was blijkbaar een idee dat al langer speelde, maar was blijven liggen door een rechtenkwestie. Zodra dat achter de rug was schreef hij het alsnog uit tot iets waar hij mee kon leven. En nou zal ik niet zeggen dat De Surprise een meesterwerk was, maar zeker het scenario was zeer gedegen en voor Nederlandse begrippen verfrissend en origineel. Kortom: Van Diem lijkt toch iemand die kritisch naar een scenario kijkt, maar juist dát was niet bijster goed bij Tulipani.

SunChaser

Avatar

Film is rommelig en met de hedendaagse karakters heb je nul binding. Vol plotgaten. Hoe weet de rechercheur bv meteen dat er iemand dood is? Einde was ook bijzonder slecht

Thiver

Avatar

23VD23 "Van Diem lijkt toch iemand die kritisch naar een scenario kijkt, maar juist dát was niet bijster goed bij Tulipani."

Ik ben het met je eens dat de film qua toon nogal onevenwichtig is, maar dat komt waarschijnlijk door de moeilijke ontstaansgeschiedenis. Mike van Diem was namelijk niet de eerste regisseur; hij kwam pas aan boord nadat Marleen Gorris op de set een burn-out had gekregen. Hij heeft daarna het script bijgeschaafd om er enigszins zijn eigen film van te maken, maar ik vermoed dat zoiets vrij lastig is wanneer de film al in een vergevorderd stadium verkeert. Desondanks spreekt Van Diem in dit verhelderende interview zijn tevredenheid uit over de film.

Steadicam

Avatar

Ik vond hem hilarisch. Een frisse wind in het huidige bioscooplandschap. Wat anderen onevenwichtig noemen, noem ik verrassend en gevarieerd. Recensenten proberen de film krampachtig in een hokje te plaatsen, maar ik snap dat niet. Waarom is een combinatie van absurdisme, klucht, misdaad en onvervalst drama zo ongemakkelijk? Het ging prima samen. Ik heb me bescheurd en de zaal met mij.

Tulipani: Liefde, Eer en een Fiets

acties