'Joe's College Road Trip': de nieuwste moralistische komedie van Tyler Perry
Recensie

'Joe's College Road Trip': de nieuwste moralistische komedie van Tyler Perry (2026)

Vol flauwe personages die veel vloeken en vermoeiend lang door ratelen.

in Recensies
Leestijd: 3 min 28 sec
Regie: Tyler Perry| Scenario: Tyler Perry | Cast: Tyler Perry (Joe/Brian/Medea), Jermaine Harris (BJ), Amber Reign Smith (Destiny), e.a. | Speelduur: 111 minuten | Jaar: 2026

De in 1969 geboren Amerikaanse filmmaker, theatermaker, scenarist, acteur en komiek Tyler Perry is niet alleen van alle markten thuis, maar heeft bovenal een ongekende arbeidsethos. Zijn productiviteit is duizelingwekkend. Zijn werk is, ongeacht het medium, grofweg te verdelen in (relationele) drama's en flauwe komedies. Het is ontegenzeggelijk een feit dat Perry's oeuvre een doelgroep aanspreekt, maar hij wordt ook fel bekritiseerd. Zo zou zijn verbeelding van de zwarte Amerikaan juist stereotypering in de hand werken.

Clichés en eendimensionale karakters zijn zelden behulpzaam bij het uitdragen van een boodschap. De lessen die Perry wil meegeven liggen nogal voor de hand, maar vertroebelen juist door zelfspot en het aanstippen en uitvergroten van vooroordelen. Zijn bekendste alter ego is de bejaarde Medea, die al sinds haar kindertijd een dubieus verleden heeft opgebouwd. Het personage komt in onnoemelijk veel Tyler Perry-producties voorbij en roept associaties op met de komische typetjes van onder meer Eddie Murphy.

Maar het kan erger: want Medea heeft ook nog een broer. Deze Joe kwam al eens in voorbij in het oeuvre van Perry, maar in Joe's College Road Trip speelt hij voor het eerst (en hopelijk ook voor het laatst) de hoofdrol. De krasse knar heeft al meerdere levens gekend, maar pocht vooral met zijn verleden als pooier. De proloog bevat al de waarschuwing dat je beter weg kan zappen als je wordt afgeschrikt door grote hoeveelheden vloek- en scheldwoorden.

En het moet gezegd: de keren dat Joe het n-woord bezigt overstijgen het aantal momenten dat de grootvader een punt in een zin plaats. Want de man ratelt maar door en dat gebeurt veelal op een monotone wijze. Excuus om opa Joe uit zijn sta-op-stoel te laten komen is het voorstel van zijn zoon Brian om kleinzoon BJ op sleeptouw te nemen. Doel van hun reis is de toekomstige universiteit van de puber, die 'woke' op zijn voorhoofd heeft getatoeëerd. BJ - de naam kan uiteraard rekenen op menig flauwe woordgrap - vecht tegen concepten als toxische masculiniteit en de objectivering van de vrouw.

De moraal van Perry's komische roadtrip wordt er van meet af aan flink ingeramd. BJ is feitelijk als een witte Amerikaan opgevoed en heeft geen flauw benul wat de zwarte Amerikaanse bevolking allemaal heeft moeten doorstaan om gelijke rechten af te dwingen. De pientere jongen is veganistisch, eet geen gluten en bewerkt voedsel, maar ziet geen enkele noodzaak in het kiezen van een vervolgopleiding bij een onderwijsinstelling die de positie van zwarte Amerikanen heeft bevorderd.

Veel van de humor moet komen van het generatieverschil tussen BJ en opa Joe. Een thema dat al snel is uitgewerkt. Perry, die zoals te doen gebruikelijk niet alleen voor diverse rollen tekende, maar ook de regie en het scenario voor zijn rekening nam, vermoeit met ellenlange dialogen waar maar geen einde aan lijkt te komen. Het punt dat hij wil maken is al bij de eerste zin duidelijk, maar wordt vervolgens tot in den treure herhaald, waardoor Perry uiteindelijk zijn doel voorbijschiet.

Vooral in zijn rol van vader Brian treedt Perry zijn gesprekspartners uiterst serieus tegemoet. Het overdreven moralisme wint het hierbij van de verbale grappen, waarvan de dichtheid voor een komedie verbazingwekkend laag is. Joe moet zijn kleinzoon levenslessen bijbrengen, aldus vader Brian. Zijn eigen zoon houdt hij voor dat hij juist zijn opa nog wel wat bij te brengen heeft. Om de stroeve relatie vlot te trekken wordt er nog even een misverstand ingevlogen, dat uiteraard aan het einde nog voor verwarring moet zorgen.

De trip naar Californië voert langs plaatsen als Memphis en hoerenhuizen. Deze laatste locatie levert een van de weinige vrouwelijke personages, een sekswerker die niet zo dom is als veel mannen haar willen laten geloven. Geforceerd is de wijze waarop er op het laatste moment nog even een misdaadplot in het verhaal moet worden gepropt. Over smaak valt niet te twisten, maar Tyler Perry slaat met zijn Joe's College Road Trip zo vaak de plank mis dat de humor ver te zoeken is.

Joe's College Road Trip is te zien bij Netflix.