Recensie

Ik omhels je met 1000 armen (2006)

Het euthanasiedrama waar het verhaal om draait moet schrijnender worden door het scherpe contrast met het frivole leven van de hoofdpersoon, maar juist daarin weet het script niet te overtuigen.

door Kenji Stamet om 11:47 in RECENSIES
Ik omhels je met 1000 armen poster
Regie: Willem van de Sande Bakhuyzen | Cast: Tijn Docter (Giph), Carice van Houten (Samarinde), Catherine ten Bruggencate (Lotti), Karina Smulders (Steph) e.a. | Speelduur: 110 minuten

De verfilming van Ronald Gipharts Ik omhels je met duizend armen zal vóór alles de boeken ingaan als de zwanezang van de in september 2005 aan kanker overleden regisseur Willem van de Sande Bakhuyzen (Cloaca). Hoe passend dus dat ook Gipharts roman uit 2000 over de dood (om precies te zijn: de euthanasie van zijn eigen moeder) gaat. In Ik omhels je met 1000 armen komen herkenbare Giphart-elementen als losbolligheid en seks weer ruimschoots aan bod, maar die worden deze keer afgewisseld met bloedserieuze scènes over lichamelijke aftakeling, levenslust en de daaruit voortvloeiende wens om op een menswaardige manier te sterven. De bedoeling is dat de film, net zoals het boek, aan kracht wint door de scherpe tegenstelling tussen frivoliteit en hartverscheurend drama. Dat lukt niet helemaal; met het euthanasiedrama zit het wel goed, maar alle jolijt en ook het relatiegedoe tussen de hoofdpersoon en zijn vriendinnetje voelen aan als verplichte nummers.

Aan de acteurs ligt het allemaal niet. Tijn Docter en vooral Carice van Houten overtuigen als Giph, een Utrechtse schrijver die bijklust als nachtportier in een ziekenhuis, en Samarinde, de arts-assistent die hij op een handige manier versiert. Giph en Samarinde vormen een sexy koppel, en hun vriendenkring (gespeeld door onder anderen Halina Reijn, Johnny de Mol en Tygo Gernandt) bestaat ook al uitsluitend uit rijke, succesvolle party animals. De één is producer, de andere organiseert modeshows – met de mooie Samarinde als ster – en iedereen zuipt en neukt dat het een lieve lust is. Het leven, dat is één groot feest. Behalve dan dat Giphs moeder Lotti aan MS lijdt en steeds sneller aftakelt. Zij is ook al zo’n uitgesproken persoonlijkheid: recht door zee, snel een mening klaar, geen blad voor de mond, je kent het wel. Alleen Giph zelf is een beetje (of eigenlijk heel erg) een binnenvetter, tot grote frustratie van de vrouwen in zijn leven.

Het wordt allemaal nog erger wanneer Lotti besluit op haar eigen manier uit het leven te zullen stappen voordat ze in een complete invalide verandert. Giph houdt zijn lippen vanaf dat moment letterlijk stijf op elkaar, Samarinde gaat uit wanhoop toch maar naar haar fotoshoot in Japan, en zijn moeder tart hem met haar eerlijkheid totdat hij eindelijk uitbarst: “Jij kent mij helemaal niet!” Er zijn veel meer van dit soort ‘corny’ momenten, maar dankzij goede acteurs als Catherine ten Bruggencate (Lotti) en Jaap Spijkers (haar arts) blijft deze verhaallijn overeind. De relatieperikelen tussen Giph en Samarinde daarentegen boeien nauwelijks, wat ook komt doordat het er wel erg dik wordt opgelegd: zij poseert lachend in bikini op een tropisch strand terwijl hij zijn spastische moeder in bad probeert te tillen. Geen wonder dat ze allebei vreemd gaan (gaap!). De trip met de vriendenclub naar La Palma, net na Lotti’s dood, is hedonistisch op het karikaturale af. Al dat zuipen, snuiven, feesten en de visioenen van zijn doodzieke moeder zorgen bij Giph voor emotionele kortsluiting; de bedoeling is dat wij ons net zo heen en weer geslingerd voelen, maar het contrast is te doorzichtig om ons echt op het verkeerde been te zetten.

Dat heeft zijn weerslag op de film als geheel. Hoe effectief de scènes met Giphs moeder ook zijn, het gaat om de tegenstelling met zijn ‘oude’ leven en hoe hij door de situatie zozeer verandert dat hij daar geen aansluiting meer bij vindt. Daarin kunnen we niet met hem meeleven, waarmee de film niet slaagt in zijn belangrijkste doel. Op veel meer dan enkele treffende scènes en de status van ‘laatste film van’ kan Ik omhels je met 1000 armen dan ook eigenlijk niet bogen.

12 Reacties

account_circleLog in of registreer om mee te praten.

Calva

Avatar

Grotendeels mee eensch. Ik ben er gisteren in de Lux heen geweest en ik wist uiteindelijk niet wat ik er van moest vinden.
Het boek had ik afgelopen zomervakantie gelezen, en die was mij zeer goed bevallen (zeker voor een boek van Giphart. Wat meestal over piemels, kutten en alles wat daar bij komt kijken gaat). De film volgt het verhaal in grote lijnen, maar het einde is totaal anders... helaas.

Zoals ook al in de recensie staat, het verschil tussen de twee verhalen is groot... veel te groot. Het emotionele verhaal over de dood van Lotti tegenover het standaard 'neuken, zuipen, snuiven'-verhaal van Giph, Samarinde en de rest van hun kornuiten.

Waarom is het boek dan beter? Omdat precies dat is veranderd was het boek zo goed maakte: de relatie tussen de twee verhalen en de manier hoe deze op het einde bij elkaar komen. Het einde van de film is totaal anders dan het boek, en valt (of je het boek nou hebt gelezen of niet) erg tegen.

Ten tweede omdat er niets is overgelaten van Giphart's humor. Een paar keer een scheldwoord, een tiet hier, wat geneuk daar... meer is er niet. Maar Giphart’s humor is toch ook niet meer dan wat gelul over seks? Dat zal wel, maar het verhaal dat Egon in het boek houdt over de clitoris van zijn vriendin is wel grappig en geeft veel duidelijker weer hoe zij met elkaar omgaan. Vooral als je een hoofdstuk verder leest dat ze alweer bij elkaar in bed liggen.

Als laatste heb je totaal geen idee hoe de relaties liggen tussen alle vrienden. In de film komt alleen duidelijk naar voren dat Giph en Thijm (Johnny de Mol) goede vrienden zijn, dat Benny (Tjebbo Gerritsma) er niet bij hoort en dat Egon (Tygo Gernandt) een ‘playa’ is.
Je hebt simpel weg het gevoel dat ze elkaar totaal niet kennen. Maar hoe hadden ze dat dan in 2 uur kunnen proppen, vraag je jezelf af..? Ik denk dat dat ook niet kan, daarvoor moet je gewoon te veel vertellen.
Al met al geef ik de film meer dan een 2,5/5. Al is het maar om het sterke werk van Catherine ten Bruggencate. Zij had totaal geen makkelijke rol maar speelt deze ijzersterk!
[rating 3]

Thiver

Avatar

Ik heb net de trailer gezien. Sprak Tijn Doctor de naam Giph nu uit als "Gip"? Ik heb altijd gedacht dat je die naam diende uit te spreken als "Gif"...

Jildert

Avatar

Aangezien "Giph" gebaseerd lijkt te zijn op "Giphart" neem ik aan dat je het uit moet spreken als "Gip".

Fay

Avatar

Nee, het je spreekt het uit als 'Gif'. Zegt Giphart zelf in een interview in de VPRO Gids.

Thiver

Avatar

Tja, het blijft blijkbaar een lastige kwestie. In het boek Giph (wat zich nog voor Ik omhels je met duizend armen afspeelt), maakt schrijver Jeroen Brouwers een paar lollige woordspelingen op deze naam. Eén daarvan is de naam Giphbeker... dat zou dus duiden op een uitspraak als "Gif". Maar als ik me niet vergis, waren er ook een paar namen waarin "Giph" als "Gip" zou moeten worden uitgesproken...

Calva

Avatar

Giphart zelf sprak het uit als 'Gif'... Ik heb het echter altijd als 'Gip' uitgesproken

marty

Avatar

Wanneer houdt Giphart nu eens op met het laten verfilmen van zij boeken. Een film en boek zijn 2 zo totaal verschillende media. Als je een boekverfilming hebt gezien zonder het boek gelezen te hebben, kun je ook maar beter nooit meer het boek lezen en zul je dus ook nooit weten wat het boek/het verhaal met je doet.
Jammer Ronald, maar je mediageilheid doet je literature pretenties geen goed.

Umbra Orphanus

Avatar

Hoorde vanochtend op de radio (Veronica) een telefoongesprek met Bart Chabot. Die was er helemaal lyrisch over :Y

blackrose

Avatar

Helemaal met je eens marty. Ik ben een grote fan van Giphart en vind het allemaal erg goedkoop worden. De vorige verfilmingen van zijn boeken vond ik ook al nix..:} Maar ja, geen enkele film is zo goed als je eigen fantasie!

spacey

Avatar

@ marty

Ik denk dat zolang hij er nog geld mee verdiend, dat hij toestemming blijft geven om ze te laten verfilmen!

TheGodfather

Avatar

Ik heb `m vanmiddag in de bios gezien, en dit schreef ik op een ander forum over:

. Een mooie en oprechte film met respect voor `t onderwerp en voor de personages. Het personage van Lotti (Catherine ten Bruggencate) weet af en toe het bloed onder je nagels vandaan te halen, maar toch leef je absoluut mee met haar en haar situatie. De prestatie die Ten Bruggencate is er dan ook 1 om door een ringetje te halen. Ook de 2 andere hoofdrollen worden door Tijn Docter en Carice van Houten met veel overtuiging neer gezet. Hun spel wordt niet klef of overtrokken, en dat is erg knap.
Het verhaal wordt verteld door middel van een flashback structuur die goed uitpakt, en nergens geforceerd overkomt. Verder zit er genoeg humor in de film die de balans met het drama gedeelte goed weet te vinden.
Ook zit er een hoop leuke muziek in en is het mooi gefilmd.
Eén van de weinige films waarbij ik echt een traantje heb gelaten.
De laatste film van Willem van de Sande Bakhuyzen is een plaatje geworden en verdiend `t om gezien te worden.

Mijn cijfer: ****

Westlander

Avatar

Toch wel een mooie film! De boeken van Giphart moeten het toch vaak hebben van platvloerse sex en die indruk laat de verfilming niet bij mij achter. Vooral de rol van Catherine ten Bruggencate is indrukwekkend te noemen: wat een personage eh wat geweldig gespeeld. Mijn verwachting vooraf was niet al te groot, achteraf ben ik best tevreden.

Ik omhels je met 1000 armen

acties