Recensie

Me Before You (2016)

Romantisch drama tussen een verlamde man en zijn verzorger is bij vlagen charmant, maar springt onzorgvuldig om met zijn beladen thema.

door Jelle Fastenau om 21:19 in RECENSIES
Me Before You poster
Regie: Thea Sharrock | Cast: Emilia Clarke (Lou Clark), Sam Claflin (Will Traynor), Janet McTeer (Camilla Traynor), Charles Dance (Stephen Traynor), Jenna Coleman (Katrina Clark), Matthew Lewis (Patrick) | Speelduur: 110 minuten | Jaar: 2016

Als bioscoopganger weet je precies hoe laat het is, wanneer een rij verderop een groep dames voor aanvang van de film de papieren zakdoekjes alvast rond laten gaan. Al is de kans waarschijnlijk klein dat een argeloze bezoeker de verfilming van de bestseller Voor Jou van Jojo Moyes – die ook zelf het script verzorgde – binnen zou lopen zonder te weten wat hem te wachten te staat. Het uitgangspunt van een opbloeiende romance tussen een jonge man die na een ernstig ongeluk verlamd door het leven gaat en zijn verzorgster biedt op voorhand de juiste ingrediënten voor een tranentrekker. De doorgewinterde cinefiel met een hart van steen kan zijn zakdoekjes echter gerust thuis laten, want ondanks de charmes van zijn hoofdrolspelers mist Me Before You de emotionele impact die in vergelijkbare titels als Amour of zelfs Intouchables wel te vinden is.

De charismatische yup Will heeft zijn zaakjes aardig op orde. Hij verdient bakken met geld als bankier, woont in een duur appartement in de stad en heeft een aantrekkelijke, hoogblonde vriendin om het plaatje compleet te maken. Aan dat perfecte bestaan komt abrupt een einde wanneer hij op een regenachtige dag de straat oversteekt en geschept wordt door een motorrijder. Zijn verlamming ontneemt hem van zijn gebruikelijke levenslust en maakt Will uitermate cynisch, waardoor de ene na de andere verzorger aan huis al snel de benen neemt. Totdat de even chaotische als eigenzinnige Louisa haar intrede maakt. De twee karakters vormen leuke tegenpolen van elkaar. In eerste instantie moet Will, gehuld in een grijze slobbertrui en bijpassende depressiebaard, niets hebben van de praatgrage flapuit die in kleurrijke leggings door zijn woonkamer banjert, maar langzamerhand slaat het enthousiasme van zijn vrouwelijke gezelschap toch aan en begint Will zijn plezier in het leven te hervinden.

De film profiteert hier optimaal van de sterke chemie tussen hoofdrolspelers Sam Claflin en Emilia Clarke. Daar waar Claflin de gehele film roerloos stil moet blijven zitten in een rolstoel, weet hij met een zelfverzekerde, ietwat elitaire houding de aandacht moeiteloos op te eisen, wat bijvoorbeeld op vermakelijke wijze naar voren komt tijdens een familiediner waar hij geconfronteerd wordt met Louisa’s jaloerse en onattente vriendje – een leuke bijrol van Harry Potter-acteur Matthew Lewis. Hoewel Emilia Clarkes acteerwerk zoals gebruikelijk gepaard gaat met een overweldigende hoeveelheid wenkbrauwgymnastiek, wordt haar aanstekelijke optreden als onhandige überpositivo al gauw ontwapenend.

Voor een romantische komedie zou regisseur Thea Sharrock tot dusver aardig op weg zijn geweest, ware het niet dat haar film als een drama verkocht wordt. Wanneer een beladen thema zijn intrede doet en het verhaal een serieuzere toon aanslaat, laat de film flink wat steken vallen. Zo ontstond er in aanloop naar de release al de nodige verontwaardiging over de bedenkelijke boodschap die de film uit zou dragen over de waarde van leven met een fysieke handicap. Hoewel het absoluut is voor te stellen dat sommigen dit als beledigend kunnen ervaren, blijven beslissingen over leven of dood persoonsgebonden, en is het lastig oordelen over persoonlijke afwegingen. Volledig terecht is de kritiek dus misschien niet, maar het neemt niet weg dat een dergelijk gevoelig onderwerp hier veel te oppervlakkig wordt aangesneden.

De schijnbare ongevoeligheid voor het beladen thema is daarmee op zijn zachtst gezegd onzorgvuldig te noemen. Hetzelfde geldt voor de manier waarop de dramatische scènes richting het einde van de film worden afgehandeld. In plaats van het losweken van oprechte emoties neigt de werkwijze van Sharrock meer naar het manipulatieve, waarbij hij in korte tijd niet één, maar liefst twee Ed Sheeran-nummers voorschotelt. Wanneer puntje bij paaltje komt en de film kans ziet daadwerkelijk aangrijpend te worden, houdt Sharrock echter onnodig in. Alle inspanningen van de cast ten spijt, mist Me Before You daarmee de emotionele dreun waar de kijker in een film als deze op zit te wachten.

3 Reacties

account_circleLog in of registreer om mee te praten.

centr1no

Avatar

Filmtotaal "Zo ontstond er in aanloop naar de release al de nodige verontwaardiging over de bedenkelijke boodschap die de film uit zou dragen over de waarde van leven met een fysieke handicap. Hoewel het absoluut is voor te stellen dat sommigen dit als beledigend kunnen ervaren, blijven beslissingen over leven of dood persoonsgebonden, en is het lastig oordelen over persoonlijke afwegingen. Volledig terecht is de kritiek dus misschien niet, maar het neemt niet weg dat een dergelijk gevoelig onderwerp hier veel te oppervlakkig wordt aangesneden.
"


Misschien moeten er alleen nog maar compleet onrealistische science fiction en fantasy films gemaakt worden om te voorkomen dat er weer ergens een bepaalde groep mensen 'beledigd' worden.
Ik vond de manier waarop het boek en de film omgaan met dit onderwerp wel treffend en dat komt voornamelijk omdat het de standpunten geeft van de hoofdpersonen. Er wordt nergens een boodschap uitgedragen dat alle gehandicapten beter af zijn door zelfmoord te plegen.
Maar schijnbaar zijn er nog heel veel mensen die een sprookjesboek lezen en denken dat dat voorschrijft hoe ze moeten leven.

Als je dit hele gezeur achterwege laat is de film helaas nog steeds niet veel beter en ondanks de pogingen er een aantal te vermijden toch vol clichés en daarmee ook voorspelbaar en dus automatisch niet zo dramatisch. Ik heb bij het einde in ieder geval in de zaal geen tissues tevoorschijn zien komen.

Het enige van deze film waar ik echt positief over kan zijn is Emilia Clarke. Ze draagt de film en heeft het voor elkaar gekregen mij niet één keer aan Game of Thrones te laten denken.

Yari

Avatar

Het is ook nooit goed. Wordt deze film van een mooi ingetogen slot voorzien, wordt er beweerd : "Me Before You mist hiermee de emotionele dreun waar de kijker in een film als deze op zit te wachten". Wat een kul, alsof mensen tevoren bedenken, we gaan eens lekker zitten snotteren; en
dus niet begrijpen hoe de laatste seconden van deze vier mensen (twee geliefden en ouders) zijn ingevuld. Bovendien suggereert de film geen moment, dat elke gehandicapte 'zo zonder meer' zijn-haar leven zou moeten beëindigen. En, tenslotte, vond ik de film bijzonder grappig. Ik heb zelf een dochter van 23 verloren en weet wat het is om 'los te laten'. De laatste week van haar leven was een van de meest bijzondere weken van ons leven.

Mr. Hulot

Avatar

De enigen die vallen over deze film, zijn folkloristisch rechtse pro-life en anti-euthanasie types, waar het in de VS nog altijd van wemelt. De moderne visie van deze film op het thema is te prijzen. Ik ben het met Jelle eens dat muziekkeuze om te braken is en de wenkbrauwen van Emilia Clarke vastgeniet moeten worden. Verder is de recensie vooringenomen en pretentieus. Me Before You is niet pretentieus, ook geen hoogtepunt uit de filmgeschiedenis, maar wel een aardig liefdesverhaal met twee sympathieke hoofdrolspelers. Het karakter van wegwerp-vriendje Matthew Lewis vond ik veel te plat, maar alle vier de ouders waren weer wel goed. Joanna Lumley komt ook nog even om de hoek kijken. Goed te doen, deze film.

Me Before You

acties