Recensie

La La Land (2016)

Damien Chazelle blaast op betoverende wijze nieuw leven in de klassieke Hollywoodmusical.

door Jelle Fastenau om 22:37 in RECENSIES
La La Land poster

Regie: Damien Chazelle | Cast: Ryan Gosling (Sebastian Wilder), Emma Stone (Mia Dolan), John Legend (Keith), Rosemarie DeWitt (Laura Wilder), J.K. Simmons (Bill), e.a. | Speelduur: 128 minuten | Jaar: 2016

Het is een bekend beeld in musicals. Een personage neuriet zomaar een deuntje, krijgt bijval van een aantal toevallige omstanders en voordat iemand er erg in heeft is een hele menigte naar hartenlust aan het dansen en zingen. La La Land, de tweede grote speelfilm van regisseur Damien Chazelle, trapt meteen af met zo'n scène. Tijdens een verkeersopstopping op de snelweg van Los Angeles klimmen hordes bestuurders uit hun auto's om over de motorkappen te springen en een zonnig muzikaal eerbetoon te brengen aan de stad. Terwijl je het tafereel met een glimlach overziet, is het moeilijk om geen ontzag te hebben voor de hoeveelheid planning en technisch vernuft die in deze openingsminuten zijn gestoken. Des te verbazingwekkender is Chazelles recente onthulling in een interview dat de scène het eindproduct bijna niet had gehaald. Dat zegt veel over de kwaliteit van de rest van de film, die net als zijn openingsscène een kleurrijke ode is aan de klassieke Hollywoodmusical.

Na het spectaculaire openingsnummer treffen we te midden van alle verkeerschaos de twee hoofdpersonages aan. Mia Dolan is een jonge aspirant-actrice die tussen haar diensten in een koffiezaak in de ene na de andere auditie platloopt. Sebastian Wilder is een jazzpianist die de eindjes nauwelijks aan elkaar weet te knopen maar droomt van een eigen club. De eerste ontmoeting, waarbij Sebastian de wind van voren krijgt van zijn baas (leuke bijrol van J.K. Simmons, eerder weergaloos in Chazelles Whiplash) mag dan niet al te soepel zijn, toch slaat de vonk al snel over. La La Land markeert de derde keer dat Gosling en Stone tegenover elkaar staan in een film, maar nog nooit was de chemie zo sterk. Beide spelers zijn zo onweerstaanbaar in hun rollen dat het haast onmogelijk is een duo voor te stellen dat beter in hun plaats zou hebben gepast.

Bovendien is het een aardige afwisseling op vele andere musicals die zich afspelen in de entertainmentindustrie om dit keer twee normale figuren centraal te zetten, die van onderaan de ladder hun eigen weg proberen te vinden in Hollywood. Beide personages zitten vol met hun eigen dromen en ambities, die niet altijd even goed op elkaar aansluiten. Gaandeweg komen Mia en Sebastian erachter dat het onderhouden van een liefdesrelatie en het najagen van een carrière tegelijkertijd ook offers vraagt. Het is een verrassend genuanceerde blik op het artiestenleven, waarmee Chazelle tussen alle vrolijke nummers en flitsende aankleding en decors door een eigen moderne twist aan het genre meegeeft.

Doorgewinterde musicalfans hoeven zich echter geen zorgen te maken, want alle klassieke elementen van het genre zijn voortreffelijk vertegenwoordigd. Ten eerste oogt de film beeldschoon: van de uitstekende cinematografie tot de prachtige, kleurrijke aankleding. Ook de jazzy soundtrack van Justin Hurwitz levert uitstekend werk, met uitschieter 'City of Stars' als terugkerend motief door de film verweven. Vanaf de momenten dat de lichten dramatisch beginnen te dimmen voor een nieuw nummer creëert Chazelle instant filmmagie, maar tegelijkertijd levert hij op regievlak ook meer subtiliteit dan het genre normaliter kenmerkt. Met veel oog voor detail weet de regisseur vaak veel te zeggen met weinig woorden, van kleine gezichtsuitdrukkingen, terugkerende situaties of objecten, of op het gebied van vormgeving, waarbij de felle kleuren uit het begin een tikkeltje fletser beginnen te worden naarmate de toon van de film serieuzer wordt.

Het knappe aan dit alles is hoe Chazelle het genre van de klassieke Hollywoodmusical naadloos weet te mengen met het huidige tijdperk, zonder dat het een gimmick wordt. Door alles sijpelt de liefde voor zijn inspiratiebronnen, van Singin' in the Rain, The Umbrellas of Cherbourg tot andere filmklassiekers van buiten het genre en talloze jazzartiesten, zij het door het gebruik van bekende posters, locaties of het laten rijmen van bekende shots. Toch weet Chazelle er zijn eigen draai aan te geven, zonder dat het blijft steken in een opzichtige imitatie of een opsomming wordt van namen. De referenties zijn eerder een aanbeveling om bepaalde titels te gaan (her)ontdekken, een hommage aan een romantisch, verloren gewaand tijdperk dat een afstofbeurt verdiende.

Bovenal toont Chazelle zich na Whiplash opnieuw een voor zijn leeftijd zeer volwassen, zelfverzekerde filmmaker die zijn publiek moeiteloos weet in te pakken. De chemie en het sterke spel van de hoofdrolspelers zijn charmant en werken aanstekelijk, maar weten de kijker genoeg geïnvesteerd te krijgen voor de indrukwekkende laatste akte: een even emotioneel als visueel indrukwekkende epiloog in de vorm van een schitterende wat-had-kunnen-zijn-compilatie. Net als in die openingsscène laat Chazelle ons hier een paar minuten zweven voordat hij het publiek weer met beide benen terug op de grond plaatst.

9 Reacties

account_circleLog in of registreer om mee te praten.

mooffie

Avatar

Bovenal toont Chazelle zich na Whiplash opnieuw een voor zijn leeftijd zeer volwassen, zelfverzekerde filmmaker

De beste man is 32 niet 17.

Alexwithmike

Avatar

Morgen gaan kijken, ben zéér benieuwd.

Hyenas

Avatar

Net gezien in de bios. Ik ben absoluut geen musical persoon maar dit is de beste film van 2016. Ik heb in tijden niet zo in de bioscoop gezeten. Een klassieker!!

Master Of Films

Avatar

mooffie "De beste man is 32 niet 17"
Beste zeer toffe mooffie. Je mag ons graag flink verbeteren met al jouw wijsheden, want andere commentaren lever jij niet op deze site. Het heeft als doel om ons allen scherp te houden en te leren van onze fouten. Met alle respect mooffie. Fouten maken we allemaal. Ook jij.
Damien Chazelle is geboren op 19 januari 1985. Dus is hij nog steeds 31 jaar.

tk1989

Avatar

Keek heel erg uit naar de opvolger van mijn favoriete film aller tijden; Whiplash. Als Jazz-liefhebber spreken de muziekstijlen van beide films me enorm aan en Chazelle heeft me met Whiplash zo overdonderd dat ik sowieso de opvolger daarvan moest zien. Helaas voor mij bleek dat een musical/romantische film te zijn en dat zijn nou net twee van de drie (samen met comedy) genres die ik eigenlijk niet trek.

Uiteraard de film het voordeel van de twijfel gegeven en ik moet zeggen dat de film me enorm heeft verrast. Uberhaupt omdat er weinig nummers in zitten en ze gelukkig ook "normaal" praten in deze film, in tegenstelling tot het vreselijke Les Miserables, waar alles gezongen was. Ook de fijne verwijzingen naar Whiplash bevielen me zeer (achtergrond muziek in de jazzclub is die van Whiplash, op de radio is de Oscaruitreiking van dat jaar te horen etc.). Wat me echter het meest bij zal blijven zijn de jurken van Emma Stone (iedere chronologische scene een andere, nog niet gebruike kleur, de autist in mij spinde van genot :P) en het feit dat het verhaal en zeker de conclusie/moraal eigenlijk hetzelfde is als dat van Whiplash. Dat is, zeker voor zo'n feelgood & romantische film echt een uniek gegeven en dat zorgde ervoor dat ik La La Land toch ben gaan waarderen, ook al zal ik niet verkondigen dat dit mijn favoriete film van 2016 is. Sowieso vind ik Whiplash veel beter bij mijn smaak passen (want cynischer, grover met dezelfde boodschap ) en heb ik dit jaar meer genoten van Arrival, maar het is denk ik wel de beste film die ik dit jaar heb gezien. En alleen al daarom een aanrader.

Effie

Avatar

@tk1989 Haha je hoeft echt geen autist te zijn om dat door te hebben hoor!

Er liepen gewoon 4 (!) mensen weg in de bioscoop bij deze film!!! Hoe kan zoiets?!? Het was prachtig! En ik heb echt geen scheten gelaten!

Mars51

Avatar

Vandaag naar La la land geweest, :-( Wat een hopeloze film, ik snap echt niet hoe ze aan die goede recensies komen.

FilmFragment

Avatar

Waarschuwing: musical.
Dat vat het goed samen.

Henkie1975

Avatar

Je moet er van houden. Ik heb de film ook verlaten na ruim een uur. Ik vond het een platte film zonder enige diepgang. Dan ben je aangewezen op de muziek en dans. Dat was ook al niet mijn ding. Maar serieus, 5 sterren doe normaal.

La La Land

acties