Recensie

Revenge (2017)

In deze feministische en zeer stijlvolle wraakfantasie spat het bloed met liters tegelijk tegen de muren op!

Beste filmliefhebber,

Wij zien dat je een adblocker gebruikt. Dit vinden wij jammer, want FILMTOTAAL is dankzij onze advertenties gratis toegankelijk. Graag willen we je vragen een uitzondering te maken voor FILMTOTAAL. Hoe je dat moet doen lees je hier.

M.v.g FT

door Frank Stol om 16:56 in RECENSIES
Revenge poster
Regie: Coralie Fargeat | Cast: Matilda Anna Ingrid Lutz (Jen), Vincent Colombe (Stan), Kevin Janssens (Richard), Guillaume Bouchède (Dimitri) | Speelduur: 108 minuten | Jaar: 2017

Binnen het exploitatiegenre is een speciaal hoekje ingeruimd voor de 'rape and revenge'-films. Aan inhoud en subtiliteit hebben deze films een broertje dood. Het voornaamste doel is seks en geweld exploiteren om zo het publiek te choqueren. Wat voor een plot moet doorgaan, is steevast ingedeeld in drie scherpomlijnde aktes: 1) de vrouw wordt verkracht en voor dood achtergelaten; 2) de vrouw herrijst uit een ogenschijnlijke dood en herstelt; 3) de vrouw ontketent een reeks bloederige wraakacties tegenover de daders. Daarmee komen twee verschillende zienswijzen met elkaar in botsing, want is een dergelijke film nou vrouwonvriendelijk of juist heel feministisch?

Dat is natuurlijk volkomen afhankelijk van de aanpak die de filmmakers kiezen. In Revenge ligt de focus heel duidelijk op het creëren van een feministische wraakfantasie. Om te beginnen is het beoogde slachtoffer geen muurbloempje, maar een seksbom die het hoofd van elke heteroman op hol weet te brengen. Ga maar na: in elk shot zuigt Jen op een lolly, speelt ze met haar blonde haarlokken of danst ze sensueel in een kort rokje. Heel ongebruikelijk voor dit soort films, maar ook meer dan welkom. Hoezeer de mannen ook opgaan in het verleidingsspel van de vrouw, het geeft hen nooit een vrijbrief om haar lichamelijke grenzen te overschrijden. Wat dat betreft komt de release van de film op een gunstig moment, want in het huidige #MeToo-tijdperk zal zo'n boodschap ongetwijfeld luid resoneren, zeker in Hollywood.

Tot zover de diepere laag in deze film. Met Revenge levert de Franse filmmaakster Coralie Fargeat haar speelfilmdebuut af en het is in de eerste plaats haar intentie geweest om een volbloed genrefilm te maken. Daarin is ze met vlag en wimpel geslaagd. Fargeat betoont haar vakmanschap door het accent steeds te verleggen naar onverwachte zaken. In tegenstelling tot de vuige anti-klassieker I Spit on Your Grave wordt de verkrachting in haar film niet geëxploiteerd, maar volgt de camera tijdens dit moment slaafs een dikke man die smerig op een chocoladereep kauwt. Zeer knap, want het versterkt het gevoel dat de gruweldaad is omgeven met veel ranzigheid.

Bovendien ligt de symboliek er lekker dik bovenop. Figuurlijk gezien is Jen de feniks die uit de as zal herrijzen om wraak te nemen op haar belagers, maar in een B-film moet zo'n metafoor natuurlijk extra kracht worden bijgezet. En dus brandmerkt Jen zichzelf met een Mexicaans bierblikje, waarna een afdruk van het mythische beest op haar onderbuik prijkt. Wie daar de lol niet van inziet heeft weinig bij Revenge te zoeken.

Wat zich vervolgens ontvouwt is een geweldig kat-en-muisspel in een Mad Max-achtige setting. Geen seconde laat Fargeat haar stijlvolle aanpak verslonzen, terwijl ze gestaag toewerkt naar een apotheose waarin het bloed met liters tegelijk tegen de muren opspat. Heerlijk, dat sadisme waarmee de Française de kijker om de oren slaat. Het moge duidelijk zijn dat Revenge geen vertier biedt voor mensen met een zwakke maag. Sommige scènes zijn zo goor dat ze veel van je incasseringsvermogen vragen. Probeer je ogen maar eens op het scherm gericht te houden, zodra een glasscherf tergend langzaam uit een bloedende voetwond wordt getrokken...

Te midden van dit krankzinnige bloedbad blijft actrice Matilda Anna Ingrid Lutz gelukkig fier overeind als de wraakzuchtige Jen. Opvallend is dat ze beide kanten van haar personage - sexy Jen en koelbloedige Jen - uitstekend weet te belichamen. Daarbij heeft ze een kleine handicap, want naarmate de film vordert neemt de hoeveelheid dialogen steeds verder af. Met elke verstrijkende minuut groeit de noodzaak om het alleen af te kunnen met intense gezichtsuitdrukkingen. En dat werkt: Jen is een van de stoerste vrouwen in de recente B-filmgeschiedenis, iemand voor wie je blijft juichen tot ze alle smeerlappen heeft aangepakt!

3 Reacties

account_circleLog in of registreer om mee te praten.

Master Of Films

Avatar

3 sterren waard ipv 4 imho, want een aantal elementen had beter uitgewerkt kunnen worden.

En dus brandmerkt Jen zichzelf met een Mexicaans bierblikje, waarna een afdruk van het mythische beest op haar onderbuik prijkt.
Die eigenlijk gespiegeld afgebeeld zou moeten zijn. En andere fout is dat haar rug geen open wond meer bevat. Nog voor dat ze haar wond brandmerkt, vecht Jen als een leeuwin tegen iemand. Best bizar, omdat ze daarvoor liters bloed verloor!

Probeer je ogen maar eens op het scherm gericht te houden, zodra een glasscherf tergend langzaam uit een bloedende voetwond wordt getrokken...
Helaas kwam dat effect niet goed over. Alsof hij een aapmasker opzet en mee ging doen met Rise/Dawn/War of the Planet of the Apes om iets vergelijkbaars te maken.

Wel lof voor Matilda (bekend van Rings/The Ring 3), nadat haar karakter Jen voor dood wordt achtergelaten heeft ze geen tekst. Niet dat ze meer kan praten, integendeel ze hebt niks meer te zeggen. Wat ze wil, wordt heel gauw duidelijk voor de kijker. Show, don't tell!

horizon

Avatar

Vier sterren meer dan waard.



Ja er is meer bloed dan realistisch maar realisme is een aspect dat je bij deze film aan de kant mag zetten.



De voet scene is idd ranzig maar vooral dat moment erna in de auto is mooi oog voor detail.



Climax kent goed camerawerk.

En Lutz is heel goed, ja.

Master Of Films

Avatar

horizon "Ja er is meer bloed dan realistisch maar realisme is een aspect dat je bij deze film aan de kant mag zetten."
Dat er meer bloed was, was het probleem niet. Zeker niet op het einde. denkend aan de uitglij scene. Sterker nog ik vond de confrontatie tussen een meneer en haar wel goed. Terwijl ze een dag eerder nog aan zijn "lolly" zat te zuigen.

Maar ik vond het toch wel een probleem met de 1e slachtoffer die ze maakte. Ze verloor te veel bloed, omdat ze zo zwaar gewond was. Ze zou zwak moeten zijn, en ze was in het begin zwak. Daarbij helpt dat verdrink spelletje ook niet. Maar ze haalt gvd een superheldin truukje uit. Dan worden alle cliches weer uit de kast getrokken. De grens van suspension of disbelief wordt wel erg laag. Ze is geen Marvel superheldin. Beetje luischrijfwerk van Fargeat.

Geen probleem met de andere slachtoffers die ze maakte, omdat dan de situatie totaal anders was.

Het is maar dat de symboliek er dik boven op ligt, en dat Matilda wel een uitstekende rol neer zet anders was mijn beoordeling nog veel lager geweest. Ik hoop ook dat Coralie Fargeat een mooie carriere gaat maken, er zit wel potentie.

BTW: als men deze film te ranzig vindt, dan heb je b.v. de Canadese Martyrs niet gezien.

acties