Recensie

Samba (2014)

Omar Sy trekt wederom de sympathie naar zich toe in deze officieuze opvolger van Intouchables. Dit keer pakt de combinatie tussen drama en 'feel good' minder goed uit.

Beste filmliefhebber,

Wij zien dat je een adblocker gebruikt. Dit vinden wij jammer, want FILMTOTAAL is dankzij onze advertenties gratis toegankelijk. Graag willen we je vragen een uitzondering te maken voor FILMTOTAAL. Hoe je dat moet doen lees je hier.

M.v.g FT

door Arjan Welles om 22:50 in RECENSIES
Samba poster
Regie: Olivier Nakache en Eric Toledano | Cast: Omar Sy (Samba), Charlotte Gainsbourg (Alice), Tahar Rahim (Wilson), Isaka Sawadago (Jonas), Speelduur: 120 minuten | Jaar: 2014

Met zijn brutale hoofdrol in de onnavolgbare feelgoodhit Intouchables werd Omar Sy in één klap gebombardeerd tot de ultieme Franse publiekslieveling. Daar was niet eens een bewust charmeoffensief voor nodig. Ook de rest van de wereld ontkwam niet aan de ongekende uitstraling van de lange sympathieke donkere acteur met de sprekende blik. Sy heeft iets ontwapenends over zich en dit werkte heel goed tegenover een rijke chagrijnige man in een rolstoel. Het is dan ook niet verwonderlijk dat het regisseursduo achter de arthousehit het wel zag zitten om wederom met de acteur van Senegalees-Mauritaanse afkomst in zee te gaan. Het resultaat, het drama Samba, pakt een stuk serieuzer en daardoor ongelukkiger uit.

In zijn titelrol speelt Sy een Senegalese immigrant van het type twaalf ambachten dertien ongelukken, maar altijd positief ingesteld. Al tien jaar probeert hij deel uit te maken van de Franse maatschappij, maar zo lang zijn status niet legaal is zal dit niet gaan lukken. Samba komt tijdens zijn zoektocht naar erkenning in aanraking met de overspannen Alice. Zij is afkomstig uit het hectische bedrijfsleven waardoor een fikse burn-out haar trof. Als vrijwilligster probeert ze tijdelijk immigranten verder te helpen, maar ze komt er al snel achter dat ze ook hier niet haar rust zal vinden. Deze nieuwe baan is eigenlijk net zo stressvol ook al zijn het nu geen gesjeesde zakenmannetjes, maar wanhopige immigranten met hun schrijnende verhalen die Alice opzadelen met hun ellende. Samba maakt een onuitwisbare indruk op de zakenvrouw, waardoor het schier onmogelijk wordt om werk en privé van elkaar te scheiden.

Filmmakers Olivier Nakache en Eric Toledano laveren met hun Samba tussen verschillende genres door en juist door hun gebrek aan richting en keuze wil het eindresultaat maar niet beklijven. Als kritiek op de uitzichtloze situatie van immigranten die al met één voet in de Franse samenleving staan is dit drama niet uitgesproken genoeg. We krijgen flarden van het leven van een immigrant als Samba mee, zonder echt te beseffen hoe zwaar een immigrantenbestaan kan zijn. Samba komt met sympathie, de juiste instelling en doorzettingsvermogen een heel eind en belandt van het ene in het andere baantje. Hetzelfde geldt voor zijn Algerijnse vriend Wilson, die zich voordoet als Braziliaan; een valse identiteit waarin hij rotsvast gelooft, maar waar iedereen met gemak doorheen prikt. Met Samba komt het altijd wel goed, zo luidt de conclusie, wat hij ook op zijn pad vindt. Als feelgooddrama is Samba allerminst geslaagd. Dat Samba en Alice voor elkaar zullen vallen zie je van mijlenver aankomen. Hun toenadering verloopt atypisch, wat door vele obstakels, onvoorziene voorvallen en misverstanden al snel tot ergernissen leidt.

De samenwerking tussen Sy en directe tegenspeelster Charlotte Gainsbourg (weer eens in een Franstalige rol) is een gewaagde beslissing. Gainsbourg straalt iets elitairs uit en haar casting is hoogstwaarschijnlijk ingegeven door het feit dat dit een extra scherp contrast schept met Sy. De combinatie pakt niet ongelukkig uit, vooral omdat het Gainsbourg lukt om haar rol een menselijk en aards aspect mee te geven. Met Samba proberen Nakache en Toledano niet Intouchables nog eens dunnetjes over te doen. Dat valt ze te prijzen, maar ze hebben de verwachting die een hernieuwde samenwerking met Sy oproept toch flink onderschat. De twee projecten met elkaar vergelijken is dan ook een volstrekt zinloze exercitie.

5 Reacties

account_circleLog in of registreer om mee te praten.

SunChaser

Avatar

Vond de film onevenwichtig en love interest geloofde ik geen moment. Toch heeft de film zijn momenten

FilmMaster

Avatar

De Trailer ziet er niet slecht uit.

Banned

Avatar

Lijkt me echt niks. Men probeert volk te lokken door Intouchables bij de marketing te betrekken. Zelf de soundtrack is weer een onorigineel verzamelalbum van Ludovico Einaudi geworden.

YOLO

Avatar

Banned "Men probeert volk te lokken door Intouchables bij de marketing te betrekken."
En waarom niet. Daar is geen woord van gelogen.
Olivier Nakache & Eric Toledano waren de regisseur van Intouchables
Omar Sy was Driss in Intouchables.

Het is precies hetzelfde marketing truc wat men doet bij Man of Steel, Inception en Interstellar. Niet alleen de Christopher Nolan en director of Dark Knight vermeldingen, zelfs de trailers hebben een Nolan vibe die niks weggeven van zijn films (maar dat is op zich een andere verhaal).

lklinkspoor

Avatar

Prima film. De liefde die opbloeit tussen Samba en Alice voel je niet, maar er zit veel humor in de film.

acties