Recensie

The Post (2017)

Relevante politieke thriller van Steven Spielberg over de Pentagon Papers. Streep en Hanks stelen de show.

Beste filmliefhebber,

Wij zien dat je een adblocker gebruikt. Dit vinden wij jammer, want FILMTOTAAL is dankzij onze advertenties gratis toegankelijk. Graag willen we je vragen een uitzondering te maken voor FILMTOTAAL. Hoe je dat moet doen lees je hier.

M.v.g FT

door Arjan Welles om 23:00 in RECENSIES
The Post poster
Regie: Steven Spielberg | Cast: Meryl Streep (Kay Graham), Tom Hanks (Ben Bradlee), Sarah Paulson (Tony Bradlee), Bob Odenkirk (Ben Bagdikian), Tracy Letts (Fritz Beebe), Bradley Whitford (Arthur Parsons), Bruce Greenwood (Robert McNamara), e.a. | Speelduur: 116 minuten | Jaar: 2017

Het is een gotspe in een recensie: het einde van een film verklappen. Maar dat ligt anders bij films gebaseerd op historische gebeurtenissen. Daarbij mag je best verwachten dat de kijker enigszins op de hoogte is van de geschiedenis. In het laatste shot van Steven Spielbergs The Post wordt gehint op de Watergate-affaire. Door toedoen van twee journalisten van The Washington Post kwam een enorm afluisterschandaal aan het licht dat uiteindelijk leidde tot het aftreden van Richard Nixon.

De krant uit regeringsstad Washington had inmiddels naam en faam verworven. Hoe dat zo gekomen is, probeert Spielberg te illustreren in zijn relaas over de Pentagon Papers. De vermaarde filmmaker schoof andere projecten aan de kant om zich eerst op dit verhaal te storten, dat draait om het onthullen van een stapel geheime documenten waaruit blijkt dat de oorlog in Vietnam onder vier presidenten al jaren kansloos was.

Het sluit aan bij de praktijken van de huidige bewoner van het Witte Huis, dacht Spielberg. Maar The Post is naast een flauwe sneer naar Trump ook allesbehalve een prequel op All The President's Men. Deze seventiesklassieker draaide om Watergate en wierp een minutieuze blik op het werk dat journalisten Carl Bernstein en Bob Woodward verzetten om de waarheid boven tafel te krijgen.

Bij The Post is er, anders dan de opening in Vietnam doet vermoeden, veel minder focus op de zaak waar het allemaal om draait. Er speelt namelijk nog een heleboel anders. Meryl Streeps Kay Graham die zich als uitgever staande moet zien te houden in een mannenwereld bijvoorbeeld. Of de strijd van The Post als nietszeggend buurtblaadje, dat mag berichten over de bruiloft van de dochter van Nixon, tegenover de machtige moloch The New York Times, dat niet alleen beter in het geld en middelen zat maar ook een immense reputatie kende.

De eerste scène met Streep en tegenspeler Hanks, in de rol van hoofdredacteur Ben Bradlee, geeft feilloos weer hoe de verhoudingen liggen. Als Hanks zich nog niet heeft voorgesteld zou je denken dat hij de superieur van Streep speelt. The Post legt sterk de nadruk op de rol van de vrouw in de zakenwereld. Zo moet Kay haar krant naar de beurs zien te krijgen. De potentiële aandeelhouders nemen haar niet serieus en vinden dat ze deze baan alleen heeft gekregen omdat haar man overleden is.

Ook tijdens een etentje mogen de vrouwen van tafel zodat de mannen het over echte zaken kunnen gaan hebben. Spielberg schetst hierbij een sterk tijdsbeeld, waar we ons tegenwoordig weinig bij voor kunnen stellen. Het snijdt zeker hout, maar Streeps personage is er wel voor geslachtofferd. Daarnaast krijgt ook de strijd tussen de Times en de Post in vlotte scènes en pittige redactievergaderingen vorm, hetgeen weer op het bordje van Hanks komt.

En daar ligt nu precies het probleem. The Post zou veel meer moeten gaan over het onthullen van een overheidsschandaal. Doordat Spielberg een scala aan elementen wil combineren raakt de hoofdmoot ondergesneeuwd. Het is best onderhoudend, maar vooral de link met het huidige Amerikaanse politieke klimaat is een uiterst zwakke. Nostalgisch hoe het toen allemaal ging. Nachtenlang een kopieerapparaat laten ronken en de documenten stiekem op een redactie droppen.

Maar weer gaat het veel minder om de inhoud van de geheime papieren die de politiek en de media deden wakker schudden. Dat het thematisch allemaal wat vol is doet overigens niets af aan de voortreffelijke vertolkingen. Streep ontving er, zoals het hoort, haar eenentwintigste Oscarnonimatie voor. Maar laten we eerlijk zijn: de actrice zou zelfs in de rol van defecte schemerlamp nog iedereen omverblazen. Hanks geeft Streep prettig tegengas en de momenten waarop de twee acteertitanen samen het scherm delen vormen de beste momenten van deze biopic.

Je kunt je echter niet aan het gevoel onttrekken dat er veel meer in had gezeten. De relevantie die de Pentagon Papers (en later Watergate) nog steeds hebben en de kritiek op het huidige politiek gekonkel komen niet uit de verf. Dit is helemaal teleurstellend gezien het feit dat een van de twee scenaristen verantwoordelijk is voor afleveringen van The West Wing en het aan The Post verwante Spotlight. Dit laatste drama draaide om het blootleggen van seksueel misbruik bij de katholieke kerk en de wijze waarop een onderzoeksredactie dit openbaarde.

Spielbergs vierendertigste speelfilm is een serie gemiste kansen die doet denken aan de wijze waarop ook Oliver Stone in zijn laatste projecten vervlakt is. De aansprekende cast compenseert het missende venijn en het staat buiten kijf dat Spielberg nog steeds zijn vak uitstekend verstaat met zijn strakke, verfijnde regie.

4 Reacties

account_circleLog in of registreer om mee te praten.

Ang3l

Avatar

Gezien tijdens PAC, en ondanks dat het een prima film is met goed acteerwerk van Tante Streep, blijft ik toch de vergelijking maken met Sportlight. Deze laatste sprak me veel meer aan en verbaasde me veel meer over de gang van zaken.

Prima film deze hoor, en het verveelde niet, maar t was ook niet bijzonder genoeg. Zelfs de nominatie van Streep vind ik meer een "zo hoort het" dan een echt schitterende prestatie belonen.

Master Of Films

Avatar

Neem aan dat Sportlight een tikfoutje is :P
Eigenlijk vind ik dat je The Post meer in het All the President's Men moet gaan zetten ipv Spotlight. Want juist de onderwerpen seksueel misbruik bij de katholieke kerk & Pentagon Papers / Watergate deden mij niet de vergelijking maken tussen The Post & Spotlight. Enfin, dat is mijn visie bij wijze van spreken.


P.s. Tante Streep levert altijd een goeie prestatie. Daar kunnen een hoop acteurs en actrices van leren.

Banned

Avatar

Goeie film omdat Spielberg z’n stoffige onderwerp entertainend weet te brengen. Alleen jammer dan van die cringe scène op einde met Carrie Coon. Nog even snel voor de luie kijker het moraal van het verhaal eroverheen smeren.

Colruiter

Avatar

Is die scene met Carrie Coon niet gewoon typisch Spielberg... zelfs in Schindlers List kon hij het niet laten om het einde te verknallen door Oscar Schindler op een knullige manier een totaal onnodige boodschap te laten aframmelen, ... in War of the Worlds kon hij het niet laten het einde te verknallen door de zoon miraculeus te laten overleven,... Spielberg heeft gewoon die slechte gewoonte om op het einde van veel van zijn film iets te doen dat botst met de sfeer van alles wat je voordien te zien kreeg...

acties