Natuurbeschermer Jen neemt geen zestienjarigen mee op jachtreizen, hoe hard een jagersgroep die deze disclaimer niet had gelezen ook aandringt. Haar grens van achttien jaar, hoger dan de officiële minimumleeftijd, verwijst subtiel naar haar trauma. Tijdens een jachtuitje met haar vriendje Oscar schoot ze als tiener per ongeluk haar zusje dood. Nu Oscar na jaren terugkeert naar het dorp, wordt Jen gedwongen haar weggestopte verleden onder ogen te zien.
Die fatale jachtpartij sluimert nog altijd in de Ierse bossen, waar Jen een project rond natuurverwildering uitvoert. Het desolate landschap vormt de perfecte plek om tot jezelf te komen, maar zij stampt er doorheen om nachtcamera's te vervangen. Uit die methodische rondgang spreekt haar drang tot controle: zolang ze alles in strakke banen leidt, hoeft ze de pijn niet te voelen. Ook binnenshuis blijft het landschap aanwezig in de zwart-witte nachtopnames die ze 's avonds achter de laptop doorneemt.
Het stille bos roept misschien een gevoel van ruimte op, maar al dat groen vormt juist vooral een compact decor. Regisseur Nanouk Leopold creëert een zwaarmoedige sfeer door lang bij de acteurs te blijven. Hoofdrolspeler Natasha O'Keeffe drukt Jens trauma uit met beheerst spel. Ze oogt stoïcijns, maar kan plots uit haar slof schieten, bijvoorbeeld door de opdringerige versierpogingen van een politieagent of diens passiviteit tegenover stroperij.
Rouwdouwer O'Keeffe krijgt gedegen tegenspel van met name Aaron McCusker als Oscar en Andrew Bennett als haar vader Daniel. Uit hun gelaten blikken spreekt het verleden, zonder dat ze er woorden aan vuil hoeven te maken. Hun aanwezigheid alleen al dwingt Jen om werk te maken van haar eigen trauma, iets wat ze steevast uit de weg gaat.
Via de secuur uitgezette scenariolijn duikt Leopold diep in Jens psyche. Toch permitteert de film zich enkele kunstgrepen. Zo verwijst de titel naar een hertensoort die niet in Europa voorkomt en voelt het vreemd dat Jen nog steeds mensen mee uit jagen neemt, terwijl juist dat haar trauma veroorzaakte. De verhaallijn rond de onbekende stroper voelt het meest als een foefje om het verleden symbolisch af te sluiten.
Hoewel niet alle verhaalelementen op hun plaats vallen, is Whitetail een compacte en zorgvuldig gemaakte film. Dat is vooral te danken aan het spel van O'Keeffe en McCusker en aan de schone beelden van het Ierse landschap. Whitetail trekt de bossen in en volgt een laat op gang gekomen rouwproces van begin tot eind.
