De scenariocredit van How To Make a Killing luidt 'written for the screen by' in plaats van 'written by'. Dat wijst doorgaans op een bewerking, maar een expliciete bronvermelding ontbreekt. Een korte zoektocht leert dat de film losjes is geïnspireerd op de Britse klassieker Kind Hearts and Coronets uit 1949, die op zijn beurt weer losjes is gebaseerd op de roman Israel Rank: The Autobiography of a Criminal uit 1907. Losjes of niet, deze moderne variant mag er zijn.
Centraal staat Becket Redfellow, telg uit een steenrijk geslacht. Zijn moeder verbrak ooit alle familiebanden, maar een bekende uit zijn verleden wijst hem erop dat hij nog altijd aanspraak kan maken op het familiefortuin, mits hij iedereen uit de weg ruimt die hoger in de stamboom staat. Wanneer Becket op zijn werk nog lager op de ladder belandt dan hij al stond, lijkt dat krankzinnige idee ineens verrassend aannemelijk.
Glen Powells vorige film, The Running Man, is nog maar net uit de bioscoop of hij verschijnt alweer op het witte doek als Becket. Producenten maken dankbaar gebruik van zijn populariteit, mede aangewakkerd door zijn relatie met Sydney Sweeney die eveneens opvallend vaak opduikt in de bioscoop (momenteel in The Housemaid). Toch slaat de Powell-vermoeidheid nog niet definitief toe.
Becket is een lastige rol: hij is onmiskenbaar een moordenaar, maar moet tegelijkertijd sympathie opwekken. Niet iedere acteur komt daarmee weg. Matt Damon lukte het in The Talented Mr. Ripley en ook Powell overtuigt. Hij zet Becket neer als een harde werker en een voetveeg: emotioneel kwetsbaar, maar ook koelbloedig en doortrapt wanneer dat nodig is. Toch wordt hij overtroffen door Margaret Qualley als sluwe tegenstrever.
Het uitgangspunt leent zich voor een uitbundige klucht, maar de film is meer een zwarte komedie. Een verwijzing naar bijvoorbeeld Fargo gaat niet op; daarvoor is de toon te luchtig. De humor schuilt vooral in de laakbare moraal van de familieleden. Ze zijn arrogant, onsympathiek of corrupt. Ze rouwen amper wanneer een bloedverwant het leven laat. Slechts een van hen wijkt af van dat patroon, wat voor een interessante verschuiving zorgt.
Beckets motief om tot moord over te gaan, is te dun uitgewerkt. Een andere scenariozwakte is het ontbreken van een verklaring voor zijn talent voor scheikunde. De meeste moorden pleegt hij met chemische middelen, wat hij via voice-over minutieus toelicht. Dat doet eerder denken aan Walter White uit Breaking Bad dan aan iemand die in een kledingzaak werkt. Een passendere achtergrond was geloofwaardiger geweest.
De film is opgezet als een raamvertelling: vanuit de gevangenis biecht Becket zijn verhaal op aan een priester. Daarmee staat vast dat hij uiteindelijk achter tralies belandt, maar hoe dat gebeurt, blijft lange tijd een intrigerend raadsel. De uiteindelijke onthulling is onverwacht, leuk bedacht en zet de slotfase extra kracht bij.
Sommige filmeindes zijn voer voor discussie. In K-PAX blijft onduidelijk of Kevin Spaceys personage werkelijk buitenaards is. Whiplash laat in het midden of het gerechtvaardigd is om leerlingen tot het uiterste te drijven. How To Make a Killing stelt minder gewichtige kwesties, maar biedt na afloop wel degelijk stof tot nadenken.
De film is licht ironisch, redelijk spannend, enigszins romantisch en reflecteert op wat mensen verdienen - of denken te verdienen - in het leven. Ook onze eigen morele houding ten opzichte van fictief geweld als entertainment komt impliciet aan bod. Een korte Powell-pauze zou in ieder geval geen misdaad zijn.
