'Little Brother': anilingus, trauma's en Eric André als surrogaatbroer en tegenpool van John Cena in flauwe komedie (2026)
Er had veel meer in het niet eens zo heel belachelijke uitgangspunt gezeten.
Regie: Matt Spicer | Scenario: Jarrad Paul en Andrew Mogel | Cast: John Cena (Rudd Landy), Eric André (Marcus Pinchel), Michelle Monaghan (Deirde Landy), Christopher Meloni (Josh Landy), Sherry Cola (Mia), Caleb Hearon (Olly), e.a. | Speelduur: 102 minuten | Jaar: 2026
Het cliché dicteert dat je je familie niet voor het uitkiezen hebt, in tegenstelling tot je vrienden. Maar wat doe je als iemand weliswaar in biologisch opzicht geen onderdeel is van je familie, maar zichzelf wel zo ziet? Kom er dan nog maar eens vanaf. Met dat probleem worstelt de succesvolle makelaar Rudd Landy in de komedie Little Brother. In zijn tienerjaren gaf hij zich op voor een liefdadigheidsproject waaraan hij Marcus als surrogaatbroertje overhield.
Zonder dat Rudd het weet is hij al die jaren met Marcus blijven corresponderen. Zijn assistente is het contact blijven onderhouden, welteverstaan. Marcus, door een overdaad aan trauma's inmiddels psychiatrisch patiënt met verlatingsangst, kan dan ook niet wachten om zijn grotere broer weer in de armen te sluiten. Maar wanneer de twee weer oog in oog komen te staan in New York kon Marcus op geen slechter moment binnen komen vallen. Rudd staat op het punt door te breken als realityster en zijn zelfverklaard jongere broer dreigt de boel te verpesten.
De premisse van de flauwe komedie biedt nog best wat aardige mogelijkheden. Het is in dit soort plots haast een natuurwet dat de twee broers lekker met elkaar contrasteren. Door het onvermogen van scenaristen Jarrad Paul en Andrew Mogel om thematische en humoristische keuzes te maken, trapt regisseur Spicer in de val van overdadige zijplots en middelmatigheid. Het tweetal schrijvers is vooral bekend van het Jim Carrey-vehikel Yes Man. Hadden ze dit keer maar wat minder vaak 'ja' gezegd.
Rudd loopt net als zijn surrogaatbroer Marcus namelijk met een flink trauma rond. Zijn oudere (biologische) broer Josh is een enorme patser met een huis van negentien miljoen en elke avond een andere scharrel in bed. Heel zijn leven kijkt Rudd niet alleen op tegen Josh, maar doet hij er alles aan om de goedkeuring van zijn oudere broer te krijgen. Deze zucht naar erkenning heeft pathetische proporties aangenomen en de schrijvers blijven dit gegeven maar onder onze neus wrijven.
Marcus heeft het duidelijk minder goed getroffen in het leven en al zestien pleeggezinnen doorlopen. Niemand kan langer dan een maand in zijn gezelschap verkeren en Rudd lijkt er al net zo in te staan. Hebben hij en Marcus dan toch meer gemeen dan ze aanvankelijk denken? Deze gezamenlijke drang naar gezien worden, wordt voortdurend doorkruist door flauwe grappen. De dieptepunten schuilen hierbij in Marcus' fysieke ongemakken. Zo belandt hij na een aanrijding in een ziekenhuis en probeert hij vanuit een autoraam zijn blaas te legen.
Marcus wordt vertolkt door Eric André. De komiek laat een losse ratelende acteerstijl zien die we wel vaker bij zijn vakgenoten zien. Zowel zijn verbale als non-verbale voorkomen doet sterk denken aan het werk van Seth Rogen, al heeft deze grapjas zichzelf uiteindelijk ontwikkeld tot een verrassend veelzijdig acteur. Tegenover André staat showworstelaar John Cena, die door velen in Little Brother tegemoet wordt getreden als een spierbundel in pak, maar zonder inhoud.
De realityshow waar Rudd zich aan verbindt draait om geslepen New Yorkse makelaars. Een dankbaar middel om heel wat grappen en de voor het komediegenre gebruikelijke misverstanden te genereren. En om de twee 'broers' te laten inzien dat ze elkaar juist perfect aanvullen. Ondertussen mag Rudd de verongelijkte zakenman uithangen en Marcus de lijm vormen in Rudds huwelijk. Michelle Monaghan mag als echtgenote een inwisselbare bijrol invullen en Marcus' tip om anilingus toe te passen in de praktijk brengen. Wederom vanuit een autoraam.
Little Brother heeft niet eens zo'n heel belachelijk uitgangspunt, maar wekt voortdurend de indruk dat er veel meer in heeft gezeten. Op voorwaarde dat de fysieke flauwigheden tot een minimum waren beperkt en de zalvende moraal van de afsluitende akte achterwege was gelaten.
Little Brother is te zien bij Netflix.
Het cliché dicteert dat je je familie niet voor het uitkiezen hebt, in tegenstelling tot je vrienden. Maar wat doe je als iemand weliswaar in biologisch opzicht geen onderdeel is van je familie, maar zichzelf wel zo ziet? Kom er dan nog maar eens vanaf. Met dat probleem worstelt de succesvolle makelaar Rudd Landy in de komedie Little Brother. In zijn tienerjaren gaf hij zich op voor een liefdadigheidsproject waaraan hij Marcus als surrogaatbroertje overhield.
Zonder dat Rudd het weet is hij al die jaren met Marcus blijven corresponderen. Zijn assistente is het contact blijven onderhouden, welteverstaan. Marcus, door een overdaad aan trauma's inmiddels psychiatrisch patiënt met verlatingsangst, kan dan ook niet wachten om zijn grotere broer weer in de armen te sluiten. Maar wanneer de twee weer oog in oog komen te staan in New York kon Marcus op geen slechter moment binnen komen vallen. Rudd staat op het punt door te breken als realityster en zijn zelfverklaard jongere broer dreigt de boel te verpesten.
De premisse van de flauwe komedie biedt nog best wat aardige mogelijkheden. Het is in dit soort plots haast een natuurwet dat de twee broers lekker met elkaar contrasteren. Door het onvermogen van scenaristen Jarrad Paul en Andrew Mogel om thematische en humoristische keuzes te maken, trapt regisseur Spicer in de val van overdadige zijplots en middelmatigheid. Het tweetal schrijvers is vooral bekend van het Jim Carrey-vehikel Yes Man. Hadden ze dit keer maar wat minder vaak 'ja' gezegd.
Rudd loopt net als zijn surrogaatbroer Marcus namelijk met een flink trauma rond. Zijn oudere (biologische) broer Josh is een enorme patser met een huis van negentien miljoen en elke avond een andere scharrel in bed. Heel zijn leven kijkt Rudd niet alleen op tegen Josh, maar doet hij er alles aan om de goedkeuring van zijn oudere broer te krijgen. Deze zucht naar erkenning heeft pathetische proporties aangenomen en de schrijvers blijven dit gegeven maar onder onze neus wrijven.
Marcus heeft het duidelijk minder goed getroffen in het leven en al zestien pleeggezinnen doorlopen. Niemand kan langer dan een maand in zijn gezelschap verkeren en Rudd lijkt er al net zo in te staan. Hebben hij en Marcus dan toch meer gemeen dan ze aanvankelijk denken? Deze gezamenlijke drang naar gezien worden, wordt voortdurend doorkruist door flauwe grappen. De dieptepunten schuilen hierbij in Marcus' fysieke ongemakken. Zo belandt hij na een aanrijding in een ziekenhuis en probeert hij vanuit een autoraam zijn blaas te legen.
Marcus wordt vertolkt door Eric André. De komiek laat een losse ratelende acteerstijl zien die we wel vaker bij zijn vakgenoten zien. Zowel zijn verbale als non-verbale voorkomen doet sterk denken aan het werk van Seth Rogen, al heeft deze grapjas zichzelf uiteindelijk ontwikkeld tot een verrassend veelzijdig acteur. Tegenover André staat showworstelaar John Cena, die door velen in Little Brother tegemoet wordt getreden als een spierbundel in pak, maar zonder inhoud.
De realityshow waar Rudd zich aan verbindt draait om geslepen New Yorkse makelaars. Een dankbaar middel om heel wat grappen en de voor het komediegenre gebruikelijke misverstanden te genereren. En om de twee 'broers' te laten inzien dat ze elkaar juist perfect aanvullen. Ondertussen mag Rudd de verongelijkte zakenman uithangen en Marcus de lijm vormen in Rudds huwelijk. Michelle Monaghan mag als echtgenote een inwisselbare bijrol invullen en Marcus' tip om anilingus toe te passen in de praktijk brengen. Wederom vanuit een autoraam.
Little Brother heeft niet eens zo'n heel belachelijk uitgangspunt, maar wekt voortdurend de indruk dat er veel meer in heeft gezeten. Op voorwaarde dat de fysieke flauwigheden tot een minimum waren beperkt en de zalvende moraal van de afsluitende akte achterwege was gelaten.
Little Brother is te zien bij Netflix.
